Η παραδοσιακή ανησυχία για την «παγίδα χρέους» και την εξάρτηση από την Κίνα φαίνεται να υποχωρεί μπροστά στα άμεσα οφέλη που προσφέρουν τα φθηνά κινεζικά προϊόντα.
Χώρες που επένδυσαν στις κινεζικές αλυσίδες εφοδιασμού αποδεικνύονται σήμερα πολύ πιο ανθεκτικές στους κλυδωνισμούς που προκαλεί η σύγκρουση ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν, σε σύγκριση με εκείνες που εμπιστεύτηκαν την προστασία της Pax Americana.
Το παράδειγμα του Πακιστάν και του Νεπάλ
ShutterstockΠαρά την οικονομική του ευαλωτότητα, το Πακιστάν αποφεύγει την ολική κατάρρευση χάρη στη μαζική στροφή στην ηλιακή ενέργεια. Εισάγοντας τεράστιες ποσότητες φθηνών κινεζικών φωτοβολταϊκών, εκατομμύρια νοικοκυριά απέκτησαν ενεργειακή αυτονομία, μειώνοντας την εξάρτηση από τις εισαγωγές καυσίμων μέσω των φλεγόμενων Στενών του Ορμούζ.
Αντίστοιχα, το Νεπάλ παρουσιάζει το υψηλότερο ποσοστό ηλεκτρικών οχημάτων παγκοσμίως (μετά τη Νορβηγία), χρησιμοποιώντας φθηνά κινεζικά αυτοκίνητα και υδροηλεκτρική υποδομή χρηματοδοτούμενη από το Πεκίνο. Έτσι, οι διακυμάνσεις στην τιμή της βενζίνης επηρεάζουν ελάχιστα την οικονομία του.
Η αποτυχία της αμερικανικής προστασίας
Η ανάλυση επισημαίνει ότι η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ δημιουργεί ένα επικίνδυνο δίδαγμα για τον υπόλοιπο κόσμο: η Αμερική λαμβάνει αποφάσεις που αναστατώνουν τον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό, αλλά δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις οικονομικές συνέπειες.
ΗΠΑ: Προσφέρουν μια ασταθή και συχνά ανατρεπτική πολιτική παρουσία.
Κίνα: Προσφέρει την τεχνολογία (πάνελ, μπαταρίες, υποδομές) που επιτρέπει στις χώρες να «αδιαφορούν» για τις γεωπολιτικές κρίσεις που πυροδοτεί η Ουάσινγκτον.
Ένα μόνιμο γεωπολιτικό πλήγμα
Αν και η εξάρτηση από το Πεκίνο ενέχει τους δικούς της κινδύνους (έλεγχος σπάνιων γαιών, μερκαντιλισμός), η παρούσα συγκυρία καθιστά την κινεζική επιλογή ως την «πιο ασφαλή» για τον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Το συμπέρασμα του Sharma είναι αμείλικτο: Ο Τραμπ μπορεί να επεδίωξε την αποκατάσταση του αμερικανικού μεγαλείου μέσω της πυγμής στο Ιράν, όμως στην πραγματικότητα κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως ο πρόεδρος που «έχρωσε» την Ασία στην Κίνα, προσφέροντας στο Πεκίνο τη δυνατότητα να παρουσιαστεί ως ο μοναδικός εγγυητής της παγκόσμιας οικονομικής σταθερότητας.