Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα, το Πεκίνο μετατράπηκε στο απόλυτο κέντρο της παγκόσμιας διπλωματίας. Λίγες ημέρες μετά την υποδοχή του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με τιμητικά αγήματα και τυμπανοκρουσίες, ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ επανέλαβε το ίδιο ακριβώς τελετουργικό μεγαλοπρέπειας για τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν.
Η πανομοιότυπη χορογραφία των δύο επισκέψεων σχεδιάστηκε σκόπιμα από την Κίνα προκειμένου να καταδείξει τη δυνατότητά της να συνομιλεί με τους ηγέτες της Ουάσινγκτον και της Μόσχας από θέση ισχύος.
Ωστόσο, το Πεκίνο φρόντισε να στείλει και ορισμένα διακριτικά αλλά σαφή μηνύματα διαφοροποίησης. Ενώ τον Τραμπ υποδέχθηκε στο αεροδρόμιο ο Αντιπρόεδρος της Κίνας –ένα πρόσωπο με κυρίως τελετουργικό ρόλο–, τον Πούτιν καλωσόρισε ένα μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος, που αποτελεί τον σκληρό πυρήνα της κινεζικής εξουσίας. Η κίνηση αυτή επιβεβαιώνει ότι η Κίνα βλέπει τη Μόσχα ως στρατηγικό εταίρο στην οικοδόμηση μιας νέας, μη δυτικής παγκόσμιας τάξης.
Αν και το Κρεμλίνο, διά στόματος Ντμίτρι Πεσκόφ και Γιούρι Ουσακόφ, επιχείρησε να υποβαθμίσει τις συγκρίσεις αρνούμενο τη λογική του ανταγωνισμού, ο ρωσικός κρατικός τύπος έσπευσε να τονίσει ότι ο Πούτιν αντιμετωπίστηκε ως σύμμαχος, σε αντίθεση με τον Τραμπ που προσεγγίστηκε ως απρόβλεπτος αντίπαλος.
Στην ουσία των συναντήσεων, πάντως, τα αποτελέσματα κρίνονται μάλλον πενιχρά. Η σύνοδος Σι - Τραμπ δεν έφερε ουσιαστική πρόοδο στις μεγάλες οικονομικές διαμάχες για τους δασμούς και τα τσιπ της Nvidia. Από την άλλη, ο Πούτιν έφτασε στην Κίνα στην ίσως πιο πιεστική συγκυρία της θητείας του, με τη ρωσική οικονομία να δοκιμάζεται από τις κυρώσεις και τις στρατιωτικές δυνάμεις στην Ουκρανία να παρουσιάζουν τέλμα.
Η εξάρτηση της Μόσχας από το Πεκίνο εντείνεται, όμως ο εν εξελίξει πόλεμος ΗΠΑ - Ιράν και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ έδωσαν στη Ρωσία την ευκαιρία να αυτοπροβληθεί ως ο ασφαλής εναλλακτικός πάροχος ενέργειας για την Κίνα. Παρά τις προσδοκίες, πάντως, δεν υπήρξαν ανακοινώσεις για τον πολυπόθητο αγωγό Power of Siberia 2, με τον Πεσκόφ να παραδέχεται ότι δεν έχει οριστεί χρονοδιάγραμμα και τους δύο ηγέτες να αρκούνται σε γενικόλογες διακηρύξεις εμβάθυνσης της συνεργασίας.
Ο πραγματικός κερδισμένος του διπλωματικού μαραθωνίου είναι ο ίδιος ο Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος πέτυχε το πρωτοφανές να φιλοξενήσει διαδοχικά τους προέδρους των ΗΠΑ και της Ρωσίας τον ίδιο μήνα.
Ο Σι χρησιμοποίησε τις συναντήσεις για να υπενθυμίσει στον Τραμπ τη συμμαχία του με τη Μόσχα –μάλιστα, κατά τη διάρκεια της σπάνιας ξενάγησης του Αμερικανού προέδρου στο κλειστό κυβερνητικό σύμπλεγμα Τζονγκνανχάι, ο Σι σχολίασε χαμογελώντας ότι ελάχιστοι ξένοι έχουν βρεθεί εκεί, όπως για παράδειγμα ο Πούτιν.
Τέλος, από τις συνομιλίες απουσίαζε οποιαδήποτε διάθεση για ουσιαστική παρέμβαση στους δύο μεγάλους πολέμους του πλανήτη. Ο Τραμπ αποκάλυψε ότι απέρριψε κινεζική πρόταση για μεσολάβηση στη σύγκρουση ΗΠΑ - Ιράν, ενώ η Κίνα διέψευσε δημοσιεύματα των Financial Times που ήθελαν τον Σι να εκφράζει κατ' ιδίαν επιφυλάξεις για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Αντιθέτως, Πεκίνο και Μόσχα εξέδωσαν κοινό ανακοινωθέν υιοθετώντας το αφήγημα του Κρεμλίνου που επιρρίπτει την ευθύνη για την Ουκρανία στη Δύση.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι η Κίνα μελετά προσεκτικά τις στρατιωτικές εξελίξεις στην Ουκρανία για δικό της όφελος, ενώ ο Σι επιδιώκει να κατανοήσει τις επόμενες κινήσεις του Πούτιν, καθώς ο πόλεμος περιπλέκει τις εμπορικές σχέσεις της Κίνας με την Ευρώπη. Προς το παρόν, το Πεκίνο εμφανίζεται ικανοποιημένο με τη διατήρηση του status quo, εκμεταλλευόμενο την αποδυνάμωση της Ρωσίας για να αποσπά όλο και πιο ευνοϊκούς οικονομικούς όρους.