Την ώρα που ο πρόεδρος των Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, Ντόναλντ Τραμπ, αναζητά διέξοδο στην κρίση με το Ιράν, το Κίνα φαίνεται να υιοθετεί στάση αναμονής, αξιοποιώντας την κατάσταση προς όφελός του. Αναλυτές εκτιμούν ότι το Πεκίνο αναδεικνύεται σε έναν από τους βασικούς γεωπολιτικούς ωφελημένους της σύγκρουσης.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, η κινεζική ηγεσία υπό τον Σι Τζινπίνγκ είχε προετοιμαστεί για ένα τέτοιο σενάριο, έχοντας ενισχύσει τα ενεργειακά της αποθέματα και παρακολουθώντας στενά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο. Η ανάλυση των κινήσεων αυτών προσφέρει πολύτιμα δεδομένα για τις επιχειρησιακές δυνατότητες και τις αδυναμίες της Ουάσινγκτον, με πιθανές προεκτάσεις σε μελλοντικά σενάρια, όπως η Ταϊβάν.
Το περιβάλλον που διαμορφώνεται χαρακτηρίζεται από αμοιβαία καχυποψία και ενίσχυση των μηχανισμών ασφάλειας: οι ΗΠΑ ανησυχούν για την κινεζική επέκταση, ενώ η Κίνα εντείνει τις προσπάθειες θωράκισης έναντι εξωτερικών παρεμβάσεων. Παράλληλα, η σύγκρουση ενισχύει την τάση για τεχνολογική αυτάρκεια, με το Πεκίνο να επιδιώκει την απεξάρτηση από δυτικά συστήματα και υποδομές.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και στον «αόρατο» πόλεμο των πληροφοριών και του κυβερνοχώρου. Δραστηριότητες που αποδίδονται σε ομάδες συνδεόμενες με τον κινεζικό κρατικό μηχανισμό, όπως οι Volt Typhoon και Salt Typhoon, υποδηλώνουν ενίσχυση των δυνατοτήτων κυβερνοκατασκοπείας και διείσδυσης σε κρίσιμες υποδομές.
Όπως επισημαίνουν αναλυτές, η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή δεν περιορίζεται σε στρατιωτικό επίπεδο, αλλά επιταχύνει τον κατακερματισμό του διεθνούς συστήματος σε ανταγωνιστικά τεχνολογικά και γεωπολιτικά μπλοκ, με τις μυστικές υπηρεσίες και τις ψηφιακές επιχειρήσεις να αποκτούν ολοένα και πιο κεντρικό ρόλο.