Για περισσότερες από δύο δεκαετίες, τα έσοδα του Ιράκ από τις πωλήσεις πετρελαίου παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα με επίκεντρο τη Νέα Υόρκη.
Ο μηχανισμός αυτός, που δημιουργήθηκε μετά την αμερικανική εισβολή το 2003 για την προστασία των ιρακινών πόρων από διεθνείς πιστωτές και τη χρηματοδότηση της ανασυγκρότησης, παρέχει πλέον στην Ουάσιγκτον ένα ισχυρό μέσο πίεσης.
Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τον έλεγχο της πρόσβασης της Βαγδάτης σε φυσικό δολάριο προκειμένου να περιορίσουν την επιρροή του Ιράν και τη δραστηριότητα των φιλοϊρανικών ένοπλων οργανώσεων.
Η εξάρτηση αυτή ήρθε στο προσκήνιο όταν η Ουάσιγκτον πάγωσε προσωρινά αποστολή $500 εκατομμυρίων σε μετρητά προς το Ιράκ, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις για παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας. Αν και τα κεφάλαια τελικά αποδεσμεύτηκαν, το περιστατικό ανέδειξε την ευάλωτη θέση της χώρας.
Παρά τη λήξη της διεθνούς εντολής του ΟΗΕ το 2011, τα πετρελαϊκά έσοδα συνεχίζουν να κατατίθενται στον ειδικό λογαριασμό «IRAQ2» της Federal Reserve, με την προστασία τους από παλαιά χρέη της περιόδου Σαντάμ Χουσεΐν να εξαρτάται από ετήσια προεδρικά διατάγματα των ΗΠΑ.
Οικονομικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι, αν και η τιμολόγηση του πετρελαίου σε δολάρια και η κάλυψη των διεθνών εισαγωγών καθιστούν δύσκολη την άμεση απεμπλοκή, το Ιράκ θα μπορούσε να επιτύχει σταδιακή οικονομική ανεξαρτησία.
Αυτό θα μπορούσε να γίνει με τη διαφοροποίηση των αποθεματικών σε άλλα νομίσματα (όπως το ευρώ ή το γιουάν) και το άνοιγμα λογαριασμών σε ευρωπαϊκές και ασιατικές κεντρικές τράπεζες.
Την ίδια στιγμή, οι απόψεις των Ιρακινών πολιτών παραμένουν διχασμένες: πολλοί θεωρούν ότι η αμερικανική εποπτεία αποτελεί το μοναδικό ανάχωμα απέναντι στην εγχώρια διαφθορά και τη διοχέτευση κεφαλαίων προς την Τεχεράνη.