Μήνυμα ακλόνητης αποφασιστικότητας έστειλε την Κυριακή ο πρόεδρος της Ταϊβάν, Λάι Τσινγκ-τε, ξεκαθαρίζοντας ότι η χώρα του δεν πρόκειται να υποκύψει σε ξένες πιέσεις, ούτε θα απεμπολήσει τον δημοκρατικό και ελεύθερο τρόπο ζωής της.
Με ανάρτησή του στο Facebook, ο Λάι τόνισε ότι η εθνική κυριαρχία και η αξιοπρέπεια του νησιού είναι αδιαπραγμάτευτες, ενώ υπενθύμισε ότι η προμήθεια αμερικανικών εξοπλισμών αποτελεί νομική δέσμευση των ΗΠΑ για την ασφάλεια της περιοχής.
Η τοποθέτηση αυτή αποτελεί την πρώτη επίσημη αντίδραση της Ταϊπέι μετά την πρόσφατη σύνοδο κορυφής στο Πεκίνο ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Σι Τζινπίνγκ, η οποία προκάλεσε έντονο προβληματισμό στη δημοκρατική κυβέρνηση του νησιού.
Η ανησυχία εντάθηκε μετά τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου ότι επανεξετάζει τις μελλοντικές πωλήσεις όπλων προς την Ταϊβάν, επισημαίνοντας παράλληλα ότι η Ουάσινγκτον δεν επιθυμεί η στήριξή της να εκληφθεί ως «πράσινο φως» για μια επίσημη ανακήρυξη ανεξαρτησίας.
Αν και ο Λάι εξέφρασε τις ευχαριστίες του προς τις ΗΠΑ για τη διαχρονική συμβολή τους στην ειρήνη των Στενών της Ταϊβάν, έσπευσε να υπογραμμίσει ότι η αμυντική συνεργασία των δύο πλευρών εδράζεται στον ιστορικό Νόμο περί Σχέσεων με την Ταϊβάν (Taiwan Relations Act) του 1979.
Η επισήμανση αυτή έρχεται σε μια κρίσιμη συγκυρία, καθώς, παρά την έγκριση ενός εξοπλιστικού πακέτου-μαμούθ ύψους 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον περασμένο Δεκέμβριο, ένα δεύτερο πακέτο ύψους 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων παραμένει «παγωμένο», αναμένοντας την τελική υπογραφή του Τραμπ.
Ο πρόεδρος της Ταϊβάν επανέλαβε τη σταθερή του θέση ότι η Δημοκρατία της Κίνας (όπως είναι το επίσημο όνομα της Ταϊβάν) αποτελεί ένα πλήρως αυτόνομο και κυρίαρχο κράτος, ξεκαθαρίζοντας ότι το μέλλον της χώρας ανήκει αποκλειστικά στους πολίτες της.
Συμπλήρωσε μάλιστα ότι η Ταϊπέι επιδιώκει τη διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος (status quo) χωρίς τάσεις πρόκλησης, δείχνοντας το Πεκίνο ως τη μοναδική εστία περιφερειακής αστάθειας. Η Κίνα, από την πλευρά της, συνεχίζει να θεωρεί την Ταϊβάν αποσκιρτήσασα επαρχία της, μην έχοντας αποκλείσει ποτέ τη χρήση στρατιωτικής βίας για την προσάρτησή της, σε μια διαμάχη που κρατά τις ρίζες της από τη λήξη του κινεζικού εμφυλίου πολέμου το 1949.