Η Κίνα εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα να εντείνει τη στήριξή της προς το Ιράν σε επίπεδο πληροφοριών και κυβερνοασφάλειας, παρακολουθώντας στενά — σύμφωνα με αναλύσεις — τη διείσδυση αμερικανικών και ισραηλινών υπηρεσιών, ιδίως της Mossad, σε ιρανικές δομές ασφαλείας.
Επιχειρήσεις που φέρονται να πραγματοποιήθηκαν εντός ιρανικού εδάφους την περίοδο 2025-αρχών 2026 ανέδειξαν, κατά τις ίδιες εκτιμήσεις, ευάλωτα σημεία σε κρίσιμες εγκαταστάσεις και βάσεις δεδομένων της χώρας.
Στο πλαίσιο αυτό, το Πεκίνο φέρεται να προωθεί στρατηγική ενίσχυσης της «ψηφιακής κυριαρχίας» του Ιράν, με στόχο τη θωράκιση του καθεστώτος απέναντι σε ξένες διεισδύσεις. Από τον Ιανουάριο του 2026, η κινεζική πλευρά ενθαρρύνει την Τεχεράνη να απεξαρτηθεί από αμερικανικά και ισραηλινά λογισμικά, αντικαθιστώντας τα με κλειστά, κρυπτογραφημένα κινεζικά συστήματα, λιγότερο ευάλωτα σε παραβιάσεις.
Κομβικό ρόλο σε αυτή τη συνεργασία αποδίδεται στο λεγόμενο «Ένατο Γραφείο» του κινεζικού Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας, το οποίο φέρεται να αναπτύσσει επιχειρησιακή δράση πληροφοριών στην Τεχεράνη, εστιάζοντας στην αντιμετώπιση δραστηριοτήτων της Mossad και της CIA, αλλά και στη διασφάλιση κινεζικών συμφερόντων σε στρατηγικούς εταίρους, όπως το Ιράν.
Η τεχνολογική συνεργασία επεκτείνεται και στον στρατιωτικό τομέα, με την προμήθεια προηγμένων αισθητήρων και ραντάρ — όπως το σύστημα YLC-8B — που μπορούν να εντοπίζουν stealth αεροσκάφη και να ενισχύουν τις δυνατότητες ηλεκτρονικής επιτήρησης. Παράλληλα, κινεζική τεχνογνωσία αξιοποιείται για τη διερεύνηση διαρροών σε ιρανικά μητρώα πολιτών και διαβατηρίων.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στον τομέα της δορυφορικής πλοήγησης, με το Πεκίνο να προωθεί τη μετάβαση του Ιράν στο κινεζικό σύστημα BeiDou ως εναλλακτική του αμερικανικού GPS, μειώνοντας — όπως εκτιμάται — τον κίνδυνο παρακολούθησης ή παρεμβολών.
Κινεζικές πηγές συνδέουν τη στήριξη αυτή με την προστασία ευρύτερων γεωοικονομικών συμφερόντων, όπως οι επενδύσεις που απορρέουν από τη 25ετή στρατηγική συμφωνία Πεκίνου-Τεχεράνης και οι διαδρομές της Πρωτοβουλίας «Ζώνη και Δρόμος».
Παρά τη διεύρυνση της συνεργασίας, η στάση της Κίνας χαρακτηρίζεται επιφυλακτική ως προς την άμεση στρατιωτική εμπλοκή. Το Πεκίνο περιορίζεται κυρίως σε τεχνολογική, πληροφοριακή και διπλωματική υποστήριξη, αποφεύγοντας να εμπλακεί σε ενδεχόμενη ένοπλη σύγκρουση με τις ΗΠΑ.
Σε περίπτωση αμερικανικού πλήγματος, εκτιμάται ότι η κινεζική αντίδραση θα κινηθεί σε επίπεδο πολιτικής καταδίκης και έμμεσης αποτροπής — όπως κοινές ναυτικές ασκήσεις με Ρωσία και Ιράν — χωρίς άμεση στρατιωτική παρέμβαση. Παράλληλα, το Πεκίνο φέρεται διατεθειμένο να συνδράμει στην αποκατάσταση ιρανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων μετά από ενδεχόμενες απώλειες.
Σταθερή παραμένει και η διπλωματική στήριξη της Κίνας προς την Τεχεράνη, τόσο σε διεθνή φόρα όσο και μέσω σχημάτων όπως οι BRICS και ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης, ενώ συνεχίζει να προκρίνει τον διάλογο ως μόνη οδό αποφυγής γενικευμένης σύρραξης.
Συνολικά, η κινεζική στρατηγική αποτυπώνει μια πολιτική «ενεργού εξισορρόπησης»: ενίσχυση του Ιράν σε τεχνολογικό, οικονομικό και διπλωματικό επίπεδο, με ταυτόχρονη αποφυγή άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης που θα μπορούσε να απειλήσει την ενεργειακή ασφάλεια και τα παγκόσμια οικονομικά συμφέροντα του Πεκίνου.