Ενώ το διεθνές ενδιαφέρον παραμένει στραμμένο στο μέτωπο του Ιράν, μια στρατηγική «βόμβα» απειλεί τη σταθερότητα στο δυτικό ημισφαίριο.
Η υποχρεωτική επανεξέταση της εμπορικής συμφωνίας ΗΠΑ-Μεξικού-Καναδά (USMCA), που έχει προγραμματιστεί για φέτος το καλοκαίρι, εξελίσσεται σε πεδίο σφοδρής αντιπαράθεσης, με τον Ντόναλντ Τραμπ να εμφανίζεται πλέον σκεπτικός απέναντι στο ίδιο το οικοδόμημα που κάποτε χαρακτήριζε ως «την καλύτερη εμπορική συμφωνία όλων των εποχών».
Η επιβολή δασμών σε στρατηγικά προϊόντα από την πλευρά της Ουάσιγκτον και η επακόλουθη «ρήξη» στις σχέσεις με την Οτάβα έχουν οδηγήσει σε μια πρωτοφανή διπλωματική ψυχρότητα. Ο Καναδός Πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ και η Πρόεδρος του Μεξικού Κλαούντια Σέινμπαουμ έχουν ήδη συγκροτήσει κοινό μέτωπο, υπογράφοντας μια διμερή στρατηγική συνεργασία ως άμυνα απέναντι σε μια Ουάσιγκτον που θεωρούν πλέον αναξιόπιστο εταίρο.
Οι προοπτικές για την επερχόμενη αξιολόγηση της 1ης Ιουλίου είναι δυσοίωνες. Παρόλο που η συμφωνία δεν θα καταρρεύσει αυτόματα, η αποτυχία επίτευξης συναίνεσης θα προκαλέσει ένα καθεστώς διαρκούς αβεβαιότητας, πλήττοντας τις επενδύσεις. Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο είναι η μετατόπιση του προβλήματος: ενώ στο παρελθόν το Μεξικό ήταν ο δύσκολος συνομιλητής, σήμερα ο Καναδάς αποτελεί το «αγκάθι».
Η ρητορική της Ουάσιγκτον έχει οξυνθεί επικίνδυνα, με Αμερικανούς αξιωματούχους να κατηγορούν την Οτάβα για έλλειψη σοβαρότητας, την ίδια στιγμή που στον Καναδά αναζωπυρώνεται ένα κύμα πατριωτισμού με σύνθημα το «Πρώτα ο Καναδάς» και εκκλήσεις για μποϊκοτάζ αμερικανικών προϊόντων.
Ο Τραμπ φαίνεται διατεθειμένος να χρησιμοποιήσει την αναθεώρηση της USMCA ως μοχλό πίεσης για να εξαναγκάσει τους γείτονές του να ευθυγραμμιστούν με τη σκληρή αμερικανική γραμμή έναντι της Κίνας. Η Ουάσιγκτον ενδέχεται να απαιτήσει από το Μεξικό και τον Καναδά να υιοθετήσουν ένα νέο μοντέλο «κανόνων ελέγχου», που θα απαγορεύει τις εξαγωγές προϊόντων από κινεζικές εταιρείες ακόμη και αν αυτά κατασκευάζονται σε βορειοαμερικανικό έδαφος.
Σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν ανοιχτά πολεμικά μέτωπα και υψηλό πληθωρισμό, μια νέα εμπορική κρίση θα ήταν το τελευταίο που θα χρειαζόταν η παγκόσμια οικονομία, όμως η ιστορία δείχνει ότι η ομαλή επανεπικύρωση της συμφωνίας κάθε άλλο παρά εγγυημένη είναι.