Σε μια οργανωμένη εθνικιστική εκδήλωση με σαφή αντιελληνικό χαρακτήρα, μέλη τουρκο-αλβανικών σωματείων κατέθεσαν μαύρο στεφάνι έξω από το Ελληνικό Προξενείο στην Αδριανούπολη. Αφορμή για την κινητοποίηση στάθηκε η συμπλήρωση 82 ετών από τα γεγονότα της Τσαμουριάς, ωστόσο οι διοργανωτές επιχείρησαν να διευρύνουν το πλαίσιο, συνδέοντας ευθέως το ιστορικό ζήτημα των Τσάμηδων με την Ελληνική Θράκη και τις προβλέψεις της Συνθήκης της Λοζάνης.
Η συγκεκριμένη δράση αποτελούσε το δεύτερο σκέλος μιας ευρύτερης κινητοποίησης που είχε ξεκινήσει τρεις ημέρες νωρίτερα στη Σμύρνη. Εκεί, μέλη σωματείων που δραστηριοποιούνται υπό την ομπρέλα της Βαλκανικής Συνομοσπονδίας Τούρκων της Ρούμελης είχαν πραγματοποιήσει ανάλογη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας και στην πλατεία Γκουντογντού.
Κατά τη διάρκεια εκείνης της συγκέντρωσης, οι συμμετέχοντες κατέθεσαν μαύρο στεφάνι με συνθήματα περί γενοκτονίας, μοίρασαν παραδοσιακά εδέσματα και ανέπεμψαν προσευχές, ενώ κάλεσαν την Αθήνα να αντιμετωπίσει το ιστορικό της παρελθόν.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Γενικός Γραμματέας της Συνομοσπονδίας, Ισμαήλ Κοτσακιόσε, ο οποίος εξαπέλυσε βαρύτατες κατηγορίες κατά της Ελλάδας, κάνοντας λόγο για προμελετημένη εθνοκάθαρση και βίαιες εκτοπίσεις αμάχων από τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ κατά την περίοδο 1944-1945, παρουσιάζοντας μάλιστα μια σειρά από διόγκωμένους αριθμητικούς ισχυρισμούς για θανάτους, καταστροφές σπιτιών και βιαιοπραγίες σε δεκάδες χωριά της Θεσπρωτίας.
Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο της ρητορικής των διοργανωτών ήταν η συνειδητή προσπάθεια να συνδεθεί το ζήτημα των Τσάμηδων με την κατάσταση στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Ο Κοτσακιόσε κατηγόρησε την ελληνική πλευρά για συστηματική παραβίαση της Συνθήκης της Λοζάνης και για προσπάθεια άρνησης της τουρκικής ταυτότητας της μειονότητας μέσω της χρήσης του όρου «Μουσουλμάνοι».
Μάλιστα, έκανε ειδική αναφορά σε παλαιότερα επεισόδια του 2024 που είχαν σημειωθεί σε τζαμί της Ξάνθης, καθώς και στην πρόσφατη δικαστική καταδίκη τεσσάρων ατόμων σε φυλάκιση, χαρακτηρίζοντας τις αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης ως παράνομες και καταπιεστικές.
Μετά την ολοκλήρωση της διαμαρτυρίας στα προξενεία, οι συμμετέχοντες μεταφέρθηκαν στον κεντρικό πεζόδρομο της Αδριανούπολης, όπου εγκαινίασαν υπαίθρια έκθεση φωτογραφίας με αρχειακό υλικό από το 1912 έως το 1945, ενώ παράλληλα διένειμαν φυλλάδια που αναπαρήγαγαν ανιστόρητους ισχυρισμούς περί ελληνικών θηριωδιών ακόμη και για την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 στην Πελοπόννησο.
Πάντως, παρά τον έντονο επικοινωνιακό σχεδιασμό της, η εθνικιστική αυτή εκδήλωση δεν φάνηκε να συγκεντρώνει την ευρύτερη ανταπόκριση των πολιτών, όπως προκύπτει και από το σχετικό οπτικοακουστικό υλικό που δημοσιοποιήθηκε.