Παρά την κοινή επιθυμία για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, οι όροι μιας πιθανής εκεχειρίας αναδεικνύουν ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα στους βασικούς παίκτες της περιοχής.
Για την Ουάσιγκτον, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ κινείται σε ένα ασαφές πλαίσιο που κυμαίνεται από τον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης έως την πλήρη κατάρρευση του καθεστώτος των Αγιατολάχ.
Παρά τις 16 ημέρες καταιγιστικών βομβαρδισμών που έχουν πλήξει τις στρατιωτικές υποδομές του Ιράν, η Ισλαμική Δημοκρατία δεν δείχνει σημάδια συνθηκολόγησης.
Παρότι στη Γενεύη σημειώθηκε κάποια πρόοδος στο πυρηνικό σκέλος, η Τεχεράνη αρνείται κατηγορηματικά να συζητήσει τον περιορισμό των βαλλιστικών της πυραύλων ή τη διακοπή στήριξης σε οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ και οι Χούθι. Η άνοδος των τιμών του πετρελαίου και η απειλή στο Στενό του Ορμούζ αυξάνουν την πίεση στον Λευκό Οίκο, όμως μια επιβίωση του καθεστώτος χωρίς δομικές αλλαγές θα ήταν δύσκολο να πλασαριστεί ως αμερικανική επιτυχία.
Από την πλευρά του, το Ιράν ποντάρει στη «στρατηγική υπομονή» και στη γεωγραφική του ισχύ, ελέγχοντας τη ναυσιπλοΐα σε ένα σημείο απ' όπου διέρχεται το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου. Αν και η Τεχεράνη επιδιώκει τον άμεσο τερματισμό του πολέμου, θέτει ως όρους την παροχή εγγυήσεων ασφαλείας και την καταβολή αποζημιώσεων για τις καταστροφές που υπέστη. Για τους Φρουρούς της Επανάστασης, η απλή επιβίωση από την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ θεωρείται ήδη μια μορφή νίκης.
Την ίδια στιγμή, η διεθνής κοινότητα εμφανίζεται διστακτική να συνδράμει στρατιωτικά την Ουάσιγκτον στην προστασία των εμπορικών πλοίων, γεγονός που ενισχύει την αίσθηση ότι το Ιράν μπορεί να αντέξει την πίεση.
Στον αντίποδα, το Ισραήλ εμφανίζεται ως η πλευρά που βιάζεται λιγότερο για ειρήνη, επιδιώκοντας τη μέγιστη δυνατή αποδυνάμωση του ιρανικού οπλοστασίου.
Η κυβέρνηση Νετανιάχου θεωρεί το πυρηνικό και πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν υπαρξιακή απειλή και στοχεύει στην καταστροφή κέντρων διοίκησης και ραντάρ, στέλνοντας το μήνυμα ότι η ισραηλινή αεροπορία μπορεί να πλήξει την Τεχεράνη ανά πάσα στιγμή. Την εικόνα συμπληρώνουν τα αραβικά κράτη του Κόλπου, τα οποία, ενώ αρχικά επεδίωκαν τη συνύπαρξη, πλέον δηλώνουν ότι κάθε «κόκκινη γραμμή» έχει ξεπεραστεί.
Οι καθημερινές επιθέσεις με drones και πυραύλους εναντίον στόχων, όπως στη Σαουδική Αραβία, έχουν εκμηδενίσει κάθε ίχνος εμπιστοσύνης προς την Τεχεράνη, καθιστώντας την επιστροφή σε ομαλές σχέσεις σχεδόν αδύνατη την επόμενη μέρα του πολέμου.