Κίνα και Ρωσία φαίνεται να υιοθετούν μια στρατηγική έμμεσης αξιοποίησης της σύγκρουσης μεταξύ Ηνωμένες Πολιτείες, Ισραήλ και Ιράν, επιδιώκοντας να αποκομίσουν γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη χωρίς να εμπλακούν άμεσα στρατιωτικά.
Σύμφωνα με αναλύσεις, Μόσχα και Πεκίνο θεωρούν ότι η παρατεταμένη ένταση μπορεί να εξαντλήσει τους πόρους της Ουάσιγκτον, μετατρέποντας την κρίση σε έναν «πόλεμο φθοράς». Στο πλαίσιο αυτό, επιδιώκουν να αποδυναμώσουν τη δυτική στρατιωτική ισχύ, αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να ανακατανείμουν οπλικά συστήματα και αποθέματα από άλλα μέτωπα.
Η Ρωσία, ειδικότερα, φαίνεται να επωφελείται οικονομικά από την άνοδο των τιμών ενέργειας, ενισχύοντας τα κρατικά της έσοδα. Παράλληλα, τόσο η Μόσχα όσο και το Πεκίνο παρέχουν στο Ιράν υποστήριξη σε επίπεδο πληροφοριών και τεχνολογίας, χωρίς να προχωρούν σε άμεση στρατιωτική εμπλοκή.
Από την πλευρά της, η Κίνα ακολουθεί μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση, επιδιώκοντας αφενός να αποσπάσει την προσοχή των ΗΠΑ από κρίσιμες περιοχές όπως η Ταϊβάν και ο Ινδο-Ειρηνικός, και αφετέρου να διασφαλίσει τη συνέχιση της ενεργειακής της τροφοδοσίας. Το Πεκίνο έχει ήδη ενισχύσει τα αποθέματα πετρελαίου, προετοιμαζόμενο για ενδεχόμενη διαταραχή στη διέλευση μέσω των Στενών του Ορμούζ.
Παρά τη ρητορική στήριξη προς την Τεχεράνη και τις καταδίκες κατά των αμερικανοϊσραηλινών ενεργειών σε διεθνή φόρα, οι δύο χώρες αποφεύγουν να αναλάβουν δεσμευτικές στρατιωτικές υποχρεώσεις. Η στάση τους χαρακτηρίζεται από διπλωματική υποστήριξη και παροχή «ασφαλείας» σε διεθνές επίπεδο, χωρίς όμως να διακινδυνεύουν άμεση αντιπαράθεση με τη Δύση.
Ταυτόχρονα, τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία επιδιώκουν να διατηρήσουν ισορροπίες με άλλους περιφερειακούς παίκτες, αποφεύγοντας κινήσεις που θα μπορούσαν να διαταράξουν τις σχέσεις τους με χώρες του Κόλπου ή άλλους εταίρους.
Σε διπλωματικό επίπεδο, προωθούν πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης και καλούν σε διάλογο, χωρίς ωστόσο να επιδεικνύουν ιδιαίτερη βιασύνη για άμεσο τερματισμό της σύγκρουσης, εφόσον αυτή συνεχίζει να ασκεί πίεση στον βασικό τους ανταγωνιστή, τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Συνολικά, η στρατηγική Μόσχας και Πεκίνου κινείται στη «γκρίζα ζώνη»: παρέχουν στο Ιράν τα απαραίτητα μέσα για να αντέξει την πίεση, αλλά αποφεύγουν την άμεση εμπλοκή, επιδιώκοντας να παρατείνουν την κρίση χωρίς να οδηγηθούν σε μια γενικευμένη σύγκρουση με απρόβλεπτες συνέπειες.