Παρά τη ρητορική απόλυτης ισχύος και τις απειλές που εκτοξεύει κατά καιρούς ο Ντόναλντ Τραμπ, η πραγματικότητα αποκαλύπτει έναν απρόσμενο περιορισμό στην εξουσία του: τον φόβο για την αντίδραση των διεθνών αγορών.
Αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς, που οι αναλυτές ονομάζουν σκωπτικά εμπόριο TACO (Trump Always Chickens Out - Ο Τραμπ πάντα υποχωρεί), δείχνει ότι ο Αμερικανός πρόεδρος τείνει να υπαναχωρεί από τις πιο ακραίες πολεμικές του ιαχές μόλις το «τέρας» της παγκόσμιας οικονομίας αρχίζει να δείχνει τα δόντια του.
Η πρόσφατη κρίση με το Ιράν αποτελεί την πιο ηχηρή επιβεβαίωση αυτής της θεωρίας. Ενώ ο Τραμπ ξεκίνησε με απειλές για ολοκληρωτική εξάλειψη του ιρανικού πολιτισμού, η απόφασή της Τεχεράνης να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ προκάλεσε σοκ στις τιμές του πετρελαίου και ελεύθερη πτώση στα χρηματιστήρια.
Η αντίδραση του προέδρου ήταν ακαριαία: εγκατέλειψε τις πολεμικές ιαχές και αποδέχθηκε όρους που στην πραγματικότητα ευνοούν το Ιράν, φτάνοντας στο σημείο να συζητά ακόμη και την καταβολή «διοδίων» για τον διάπλου των Στενών, παρουσιάζοντάς το μάλιστα ως μια «κοινή επιχειρηματική προσπάθεια».
Η συμπεριφορά αυτή πηγάζει από τη βαθιά ταύτιση της αυτοεκτίμησης του Τραμπ με τον πλούτο και τους οικονομικούς δείκτες. Ως επιχειρηματίας-πρόεδρος, θεωρεί τους δείκτες Dow Jones και S&P 500 ως το προσωπικό του βαρόμετρο επιτυχίας.
Κάθε υποχώρηση των αγορών εκλαμβάνεται από τον ίδιο ως προσωπική απόρριψη. Το ίδιο μοτίβο παρατηρήθηκε και στην περίπτωση της Γροιλανδίας, όπου οι απειλές για στρατιωτική «κατάληψη» εξαφανίστηκαν μόλις χάθηκαν τρισεκατομμύρια δολάρια από τις αγορές, δίνοντας τη θέση τους σε ασαφή «πλαίσια συμφωνιών».
Τελικά, ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Τραμπ δεν φαίνεται να είναι ούτε η Τεχεράνη ούτε το Πεκίνο, αλλά η αστάθεια της παγκόσμιας οικονομίας. Η ανάγκη του να προστατεύσει τη «Χρυσή Εποχή» της ευημερίας που υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους του, τον αναγκάζει να μετατρέπεται από «γεράκι» του πολέμου σε συμβιβαστικό επιχειρηματία, μόλις η Wall Street αρχίζει να επαναστατεί.