Η κινεζική διπλωματία επιβεβαίωσε επισήμως την πολυαναμενόμενη επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο, η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 13 έως τις 15 Μαΐου, κατόπιν πρόσκλησης του Σι Τζινπίνγκ. Πρόκειται για το πρώτο ταξίδι του Αμερικανού προέδρου στον ασιατικό κολοσσό μετά την επάνοδό του στον Λευκό Οίκο, με την ατζέντα να περιλαμβάνει εμβληματικές στάσεις, όπως το επίσημο δείπνο και η ξενάγηση στον Ναό του Ουρανού, αλλά κυρίως σκληρές διαπραγματεύσεις.
Στο επίκεντρο των συζητήσεων, που θα καθορίσουν εν πολλοίς τις παγκόσμιες ισορροπίες, αναμένεται να βρεθούν η αποκλιμάκωση του σινοαμερικανικού εμπορικού πολέμου και ο κομβικός ρόλος της Κίνας στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή.
Σε μια συγκυρία όπου η γεωπολιτική σκακιέρα δοκιμάζεται από τη σύγκρουση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, η Ουάσιγκτον επιδιώκει να ασκήσει έμμεση, αλλά ασφυκτική πίεση στην Τεχεράνη. Ο Ντόναλντ Τραμπ αναμένεται να απαιτήσει από τον Κινέζο ομόλογό του τον περιορισμό της υποστήριξης προς το Ιράν, εστιάζοντας στα τεράστια έσοδα που αντλεί η Ισλαμική Δημοκρατία από τις εξαγωγές υδρογονανθράκων στην κινεζική αγορά, καθώς και στη συνεχιζόμενη ροή κινεζικού εξοπλισμού διπλής χρήσης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν πως η διασφάλιση των παγκόσμιων ενεργειακών αλυσίδων και ο τερματισμός των εχθροπραξιών περνούν αναπόφευκτα μέσα από τον περιορισμό των οικονομικών και τεχνολογικών «αιμοδοτών» του Ιράν, στέλνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα και προς τη Μόσχα.
Στο μέτωπο της παγκόσμιας οικονομίας, το διπλωματικό ζητούμενο συνοψίζεται στη λέξη «σταθερότητα», η οποία μεταφράζεται σε μια προσπάθεια παράτασης της δασμολογικής εκεχειρίας. Οι δύο υπερδυνάμεις εξετάζουν τη δημιουργία διμερών επιτροπών εμπορίου, με το Πεκίνο να εμφανίζεται διατεθειμένο να προσφέρει ως ένδειξη καλής θέλησης μαζικές αγορές αμερικανικών αγροτικών προϊόντων, ενέργειας και αεροσκαφών.
Ωστόσο, το πραγματικό στρατηγικό παζάρι διεξάγεται στο παρασκήνιο αυτών των παραδοσιακών συμφωνιών και αφορά τον έλεγχο των κρίσιμων παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων.
Η κυριαρχία της Κίνας στις σπάνιες γαίες, που αποτελούν τον πυρήνα της πράσινης μετάβασης και της αμυντικής βιομηχανίας, τίθεται απέναντι στην αμερικανική υπεροχή στους προηγμένους ημιαγωγούς και την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Ο μεγαλύτερος, ίσως, διπλωματικός κίνδυνος αυτής της συνάντησης κρύβεται στο ζήτημα της Ταϊβάν. Ακόμη και η παραμικρή αλλαγή στην αμερικανική ρητορική γύρω από το νησί θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως σιωπηρή αποδοχή της κινεζικής σφαίρας επιρροής, διαταράσσοντας ριζικά την ασφάλεια στην Ασία.
Ο Σι Τζινπίνγκ αναζητά χρόνο και χώρο για να παγιώσει τα γεωπολιτικά του πλεονεκτήματα, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει την επίτευξη μιας συμφωνίας που θα κατοχυρώσει την εικόνα του ως αποτελεσματικού ειρηνοποιού. Η μεγάλη πρόκληση για την αμερικανική πλευρά είναι να αποφύγει την παγίδα μιας βραχύβιας εμπορικής ηρεμίας, η οποία θα μπορούσε να κοστίσει μακροπρόθεσμα την παραχώρηση στρατηγικής και τεχνολογικής ισχύος σε έναν διεκδικητή που παίζει με μακρόπνοο σχεδιασμό.