Στην πιο ευάλωτη φάση από την έναρξη της εισβολής στην Ουκρανία φαίνεται πως βρίσκεται ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, την ώρα που η σύνοδος των ηγετών του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα αναζωπυρώνει τα σενάρια για το αν η Μόσχα θα επιδιώξει μια ευθεία δοκιμασία των αντοχών της Συμμαχίας.
Σύμφωνα με αναλυτές του CNN, ο πόλεμος, που πλέον συμπληρώνει μισή δεκαετία, έχει αρχίσει να λυγίζει τη ρωσική οικονομία και να πλήττει τη δημοτικότητα του Κρεμλίνου.
Ταυτόχρονα, τα συνεχή ουκρανικά πλήγματα στα ενδότερα της ρωσικής επικράτειας έχουν προκαλέσει σοβαρές ζημιές σε ενεργειακές υποδομές, φέρνοντας ελλείψεις καυσίμων ακόμη και στην ευρύτερη περιοχή της Μόσχας. Το μεγάλο ερώτημα που πλανήται πάνω από τις δυτικές πρωτεύουσες είναι αν ο Πούτιν θα επιλέξει να απαντήσει με μια επικίνδυνη κλιμάκωση που θα ξεπερνά τα σύνορα της Ουκρανίας.
Οι ανησυχίες για το άνοιγμα ενός νέου, υβριδικού μετώπου στην Ευρώπη είναι πιο έντονες από ποτέ, με χώρες της πρώτης γραμμής, όπως η Πολώνία, η Εσθονία και η Μολδαβία, αλλά και σκανδιναβικά κράτη όπως η Δανία και η Νορβηγία, να βρίσκονται σε κατάσταση επιφυλακής για ενδεχόμενες περιορισμένες επιθέσεις με drones ή σαμποτάζ.
Η σημερινή εικόνα της Ρωσίας χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αντίφαση. Από τη μία πλευρά, η στρατιωτική της ισχύς εμφανίζεται σημαντικά αποδυναμωμένη σε σχέση με το 2022, καθώς η Μόσχα αναγκάζεται πλέον να εισάγει καύσιμα, να επιστρατεύει κατάδικους και να εξαρτάται από τα οπλικά συστήματα της Βόρειας Κορέας και του Ιράν, έχοντας παράλληλα προσδεθεί οικονομικά στο άρμα του Πεκίνου.
Από την άλλη πλευρά, το Κρεμλίνο έχει καταφέρει να μετατρέψει τη Ρωσία σε μια πολεμική οικονομία, όπου τα εργοστάσια λειτουργούν ασταμάτητα για τις ανάγκες του μετώπου και οι αμυντικές δαπάνες απορροφούν σχεδόν το μισό του κρατικού προϋπολογισμού, με την κρατική προπαγάνδα να ελέγχει πλήρως την κοινή γνώμη.
Παρά την προσαρμογή αυτή, οι πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες του ρωσικού στρατού παραμένουν περιορισμένες, οι μεγάλες επιθέσεις στο Κίεβο γίνονται πλέον αποσπασματικά και η προέλαση των ρωσικών δυνάμεων έχει επιβραδυνθεί σημαντικά.
Στο πλαίσιο αυτό, το πιθανότερο σενάριο θέλει τον Πούτιν να αποφεύγει μια αυτοκαταστροφική, ανοιχτή σύγκρουση με το ΝΑΤΟ, επιλέγοντας αντίθετα να συνεχίσει την τακτική της ελεγχόμενης αποσταθεροποίησης μέσω κυβερνοεπιθέσεων, κατασκοπείας και παρεμβάσεων στις δυτικές εκλογές, ποντάροντας στη φθορά του χρόνου και σε πιθανές πολιτικές αλλαγές στη Δύση.