Νόμιμη έκρινε η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) την εφαρμογή έμμεσης μεθόδου ελέγχου για τον προσδιορισμό των εσόδων επιχείρησης εστίασης, απορρίπτοντας την προσφυγή καφετέριας και επικυρώνοντας τον καταλογισμό φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ που είχε επιβάλει η Δ.Ο.Υ. Τρικάλων.
Σύμφωνα με την απόφαση 1109/2026, οι ελεγκτές της ΑΑΔΕ δεν βασίστηκαν αποκλειστικά σε αδήλωτες αποδείξεις, αλλά αξιοποίησαν στοιχεία όπως οι αγορές πρώτων υλών, οι δοσολογίες παρασκευής των ροφημάτων, τα ποσοστά φύρας και οι τιμές πώλησης, προκειμένου να υπολογίσουν τον πραγματικό κύκλο εργασιών της επιχείρησης.
Η υπόθεση αφορά το φορολογικό έτος 2019, κατά το οποίο είχαν διαπιστωθεί επανειλημμένες παραβάσεις για μη έκδοση φορολογικών στοιχείων σε διαφορετικές ημερομηνίες. Τα ευρήματα αυτά αποτέλεσαν τη βάση για την εφαρμογή της έμμεσης τεχνικής ελέγχου, η οποία εγκρίθηκε από την αρμόδια φορολογική αρχή.
Κατά τον έλεγχο εξετάστηκαν τα λογιστικά στοιχεία της επιχείρησης, οι προμήθειες πρώτων υλών και έτοιμων προϊόντων, καθώς και πληροφορίες που παρείχε ο ίδιος ο επιχειρηματίας. Παράλληλα, αξιοποιήθηκαν δεδομένα από προηγούμενο φορολογικό έλεγχο των ετών 2017 και 2018, ο οποίος είχε οριστικοποιηθεί.
Με βάση προκαθορισμένες δοσολογίες –όπως 20 γραμμάρια καφέ για κάθε διπλό espresso, 33 γραμμάρια σοκολάτας ανά ρόφημα, 25 γραμμάρια στιγμιαίου καφέ και ένα φακελάκι ανά τσάι– καθώς και ποσοστά φύρας από 4% έως 7%, οι ελεγκτές υπολόγισαν τη θεωρητική παραγωγική δυνατότητα της καφετέριας και τα αντίστοιχα ακαθάριστα έσοδα.
Από την εφαρμογή της μεθοδολογίας προέκυψε ότι ο πραγματικός κύκλος εργασιών ανερχόταν σε 748.073,27 ευρώ, έναντι 544.658,55 ευρώ που είχαν δηλωθεί, με τη διαφορά να φτάνει τα 203.414,72 ευρώ. Ως αποτέλεσμα καταλογίστηκε μη αποδοθείς ΦΠΑ ύψους 48.819,53 ευρώ, ενώ αναπροσαρμόστηκε και η φορολογία εισοδήματος, καθώς διαπιστώθηκε αποκρυβείσα φορολογητέα ύλη ύψους 32.920,06 ευρώ.
Ο επιχειρηματίας υποστήριξε στην προσφυγή του ότι η κατανάλωση καφέ ανά ρόφημα ήταν μεγαλύτερη από αυτή που έλαβε υπόψη ο έλεγχος και ότι σημαντικές ποσότητες πρώτων υλών καταναλώνονταν από το προσωπικό ή χάνονταν κατά τη συντήρηση των μηχανών, αυξάνοντας τη φύρα.
Η ΔΕΔ απέρριψε τους ισχυρισμούς αυτούς, κρίνοντας ότι η ελεγκτική διαδικασία ήταν επαρκώς τεκμηριωμένη και στηρίχθηκε σε αντικειμενικά στοιχεία της επιχείρησης. Παράλληλα, επισήμανε ότι η δωρεάν διάθεση προϊόντων προϋποθέτει την έκδοση των προβλεπόμενων φορολογικών παραστατικών, όπως ορίζει η νομοθεσία περί ΦΠΑ, επικυρώνοντας στο σύνολό τους τις πράξεις διορθωτικού προσδιορισμού φόρου.