Σε πλήρη διπλωματική και στρατιωτική ακινησία βρίσκεται η σύγκρουση των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ιράν, καθώς τα νέα αμερικανικά στρατιωτικά πλήγματα και οι αυστηρές προειδοποιήσεις του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ δεν έχουν καταφέρει να εξαναγκάσουν την Τεχεράνη σε υποχώρηση.
Μετά την κατάρρευση του προσχέδιου συμφωνίας, η Ουάσιγκτον βρίσκεται αντιμέτωπη με εξαιρετικά δυσάρεστες επιλογές, οι οποίες κυμαίνονται από τον κίνδυνο ενός καταστροφικού χερσαίου πολέμου έως την έμμεση παραδοχή του ιρανικού ελέγχου στα Στενά του Ορμούζ.
Το αδιέξοδο στις επιχειρήσεις προκαλεί αλυσιδωτές επιπτώσεις στη διεθνή οικονομία και πολιτική. Ο ουσιαστικός αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ οδηγεί σε κατακόρυφη αύξηση των τιμών του πετρελαίου, που ξεπέρασαν τα 90 δολάρια το βαρέλι, ενώ παράλληλα απειλεί την Ευρώπη με σοβαρές ελλείψεις υγροποιημένου φυσικού αερίου ενόψει χειμώνα.
Την ίδια στιγμή, οι χειρισμοί αυτοί επιφέρουν σημαντικό πολιτικό κόστος στον Αμερικανό Πρόεδρο, καθώς η δημοτικότητά του στο θέμα των καυσίμων και της διαχείρισης της κρίσης έχει υποχωρήσει κάτω από το 30%, γεγονός που απειλεί τις προοπτικές των Ρεπουμπλικανών ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Παράλληλα, τα κράτη του Περσικού Κόλπου βλέπουν την οικονομική και τουριστική τους εικόνα να καταρρέει, ενώ οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δοκιμάζονται από το αυξημένο κόστος διαβίωσης.
Ελλείψει άμεσης στρατιωτικής λύσης, αναδύονται προτάσεις για έναν διπλωματικό συμβιβασμό που θα επιτρέψει την αποκλιμάκωση χωρίς καμία πλευρά να παραδεχθεί πλήρη ήττα. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζεται η ιδέα δημιουργίας ενός διεθνούς φορέα με τη συμμετοχή των κρατών του Κόλπου και του Ιράν.
Με βάση διαβουλεύσεις που διεξάγει το Ομάν, συζητείται η επιβολή ενός θεσμοθετημένου τέλους ναυτιλιακών υπηρεσιών στα διερχόμενα δεξαμενόπλοια, κατά το πρότυπο των Στενών της Μαλάκκας, το οποίο θα μπορούσε να αποφέρει σημαντικά έσοδα και να προσφέρει στην Τεχεράνη ένα πολιτικό αντάλλαγμα.
Παράλληλα, ευρωπαϊκά κράτη και τρίτες χώρες εξετάζουν αναγκαστικά τρόπους παρέμβασης για την προστασία της ναυσιπλοΐας, αν και η συνδρομή της Ευρώπης εμποδίζεται από την έλλειψη σαφούς αμερικανικής στρατηγικής και την τραυματισμένη διατλαντική σχέση.
Παρ' όλα αυτά, η απόφαση της αμερικανικής ηγεσίας να εμμένει στις στρατιωτικές επιθέσεις κρατά προς το παρόν κάθε διπλωματική πρωτοβουλία στο περιθώριο, καθιστώντας την έξοδο από τον κύκλο της κλιμάκωσης εξαιρετικά αβέβαιη.