Η αμερικανική κυβέρνηση κλιμακώνει την οικονομική πίεση προς την Τεχεράνη, επιχειρώντας να εκμεταλλευτεί τις εγγενείς αδυναμίες της ιρανικής οικονομίας ως μοχλό επιβολής πολιτικών υποχωρήσεων, σε μια περίοδο που οι διπλωματικές προσπάθειες για τη Μέση Ανατολή βρίσκονται σε τέλμα.
Στο πλαίσιο αυτό, το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ προαναγγέλλει ένα από τα αυστηρότερα πακέτα κυρώσεων στην ιστορία, επαναφέροντας τη στρατηγική της «μέγιστης πίεσης» απέναντι σε μια χώρα που ήδη δοκιμάζεται σκληρά από τον πολυετή οικονομικό αποκλεισμό.
Η εσωτερική κατάσταση στο Ιράν παραμένει ιδιαίτερα έκρυθμη, με τον ετήσιο πληθωρισμό να αγγίζει το 66% και τις τιμές των βασικών τροφίμων να καταγράφουν κατακόρυφη αύξηση άνω του 120%.
Η δραματική υποτίμηση του εθνικού νομίσματος έχει συρρικνώσει την αγοραστική δύναμη των πολιτών, με τον Ιρανό Πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν να κάνει ανοιχτά λόγο για μια σύγκρουση πλήρους κλίμακας σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο.
Παρ' όλα αυτά, διεθνείς αναλυτές εκφράζουν επιφυλάξεις για την αποτελεσματικότητα των νέων μέτρων, επισημαίνοντας ότι η Τεχεράνη διαθέτει μακρά εμπειρία στην αθόρυβη παράκαμψη των περιορισμών μέσω «σκιωδών» στόλων, μεσιτών και εναλλακτικών δικτύων συναλλαγών εκτός του δυτικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Το μεγαλύτερο ρίσκο της αμερικανικής τακτικής έγκειται στο γεγονός ότι το οικονομικό βάρος ενδέχεται να μετακυλιστεί εκ νέου στις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες του Ιράν, αντί να εξαναγκάσει την πολιτική ηγεσία σε υποχωρήσεις.
Παράλληλα, η Τεχεράνη διατηρεί ως ισχυρό γεωπολιτικό αντίμετρο τον έλεγχο στο Στενό του Ορμούζ. Η πιθανότητα πρόκλησης διαταραχών σε αυτή την κρίσιμη ενεργειακή αρτηρία ενέχει τον κίνδυνο να μεταφερθεί η πίεση στις διεθνείς αγορές, καθιστώντας την έκβαση της οικονομικής αυτής αντιπαράθεσης εξαιρετικά αβέβαιη.