Με την κατάθεση της Αικατερίνης Μηνά, η οποία βρισκόταν στο δεύτερο βαγόνι της μοιραίας αμαξοστοιχίας, έπεσε η αυλαία της σημερινής διαδικασίας στο δικαστήριο για την τραγωδία των Τεμπών.
Η μάρτυρας περιέγραψε τις δραματικές στιγμές που ακολούθησαν μετά από έναν δυνατό κρότο: «Άκουσα ξαφνικά ένα μπαμ και έπεσα πάνω στον αδερφό μου. Εκείνος επιχείρησε να με κρατήσει, όμως στη συνέχεια εκσφενδονιζόμασταν ο ένας πάνω στον άλλον, ενώ βλέπαμε φλόγες να πλησιάζουν από πάνω μας. Ο καπνός ήταν πυκνός και η μυρωδιά θύμιζε καμένο πλαστικό, αλλά ακόμη πιο δυσάρεστη. Στο σκοτάδι έξω ξεχώριζαν παντού εστίες φωτιάς, ενώ ακούγονταν κραυγές και επικρατούσε απόλυτη αναστάτωση».
Από την πλευρά του, ο αδερφός της, Βασίλειος Μηνάς, κατέθεσε πως οι επιβάτες προσπάθησαν να διαφύγουν γρήγορα από τις φλόγες: «Βγήκαμε πηδώντας από το βαγόνι πάνω σε αποσκευές που είχαμε τοποθετήσει σαν αυτοσχέδιο στρώμα. Ορισμένοι άνθρωποι είχαν χάσει τις αισθήσεις τους. Προτεραιότητά μας ήταν να απομακρυνθεί ο κόσμος από τη φωτιά».
Η σημερινή ακροαματική διαδικασία είχε ξεκινήσει με την Κατερίνα Αντωνοπούλου (επίσης επιβάτιδα του δεύτερου βαγονιού) και συνεχίστηκε με τη Σταυρούλα Καψάλη από το έκτο βαγόνι.
Όπως ανέφερε η τελευταία: «Το βαγόνι κινήθηκε μπρος-πίσω τέσσερις με πέντε φορές. Καθώς η πόρτα δεν άνοιγε αμέσως, οι επιβάτες πάσχιζαν να σπάσουν τα τζάμια για να βγουν. Όταν άρχισε να μπαίνει καπνός, η πόρτα άνοιξε έπειτα από πέντε με δέκα λεπτά».
Στο πέμπτο βαγόνι βρισκόταν ο Κυριάκος Μπουσνάκης, ο οποίος μίλησε για σκηνικό τρόμου: «Άκουσα έναν εκκωφαντικό κρότο, ένα δυνατό μπαμ, και χτύπησα σε κεφάλι και γόνατο από τις αναταράξεις. Έμοιαζε με ταινία τρόμου, με ανθρώπους να φωνάζουν απεγνωσμένα ότι θα πεθάνουμε».
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η μαρτυρία της Ευδοκίας Τσαπάρη, η οποία ταξίδευε στο τρίτο βαγόνι, τόσο για την ίδια τη σύγκρουση και τον εκτροχιασμό όσο και για όσα βιώνει έκτοτε. «Ακολούθησαν δύο δυνατά φρεναρίσματα και λίγο πριν σταματήσει, το τρένο ξέφυγε και σύρθηκε.
Τα τζάμια έσπασαν και μπήκαν καπνός και χώμα. Μέσα στο σκοτάδι ακούγονταν εκκλήσεις για βοήθεια από εγκλωβισμένους. Όταν άνοιξα τα μάτια, ήμουν στο πάτωμα, με τον καπνό και τη φωνή “βοήθεια” να μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη μου».
Αναφερόμενη στις σωματικές και ψυχικές συνέπειες, πρόσθεσε: «Ζούμε διαρκώς με τον φόβο του θανάτου. Είναι αδιανόητο το 2023, σε ευρωπαϊκό κράτος, να κινούνται δύο αμαξοστοιχίες στην ίδια γραμμή. Δεν ήμασταν εμπορεύματα ώστε να υπάρχει τέτοια αδιαφορία· η ζωή μας έχει αλλάξει ριζικά».
Τις δικές της εμπειρίες από το έκτο βαγόνι μετέφερε η Καλλιόπη Παναγιωτίδου: «Κοιτούσα το κινητό μου και χτύπησα το κεφάλι στο τζάμι. Αντίκρισα απόλυτο σκοτάδι έξω και πλήθος από σπίθες, προσπαθώντας με όλες μου τις δυνάμεις να προστατευτώ από τα χτυπήματα. Ο μαύρος καπνός έκανε την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Χωρίς να υπάρχει εξωτερική βοήθεια, σχηματίσαμε ανθρώπινη αλυσίδα ώστε οι επιβάτες να ανέβουν στον δρόμο».
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, ο συνήγορος υποστήριξης της κατηγορίας Λουκάς Αποστολίδης ζήτησε να βρίσκονται στην αίθουσα οι κατηγορούμενοι, ωστόσο το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα, με την πρόεδρο να επισημαίνει ότι δεν συντρέχει λόγος εμφάνισής τους στο τρέχον στάδιο.
Η εκδίκαση της υπόθεσης θα συνεχιστεί τη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου.