Νέα απόρρητα έγγραφα που φέρνει στη δημοσιότητα το Nordic Monitor αποκαλύπτουν τις παρασκηνιακές κινήσεις της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Τουρκίας (ΜΙΤ) προκειμένου να περιορίσει τον αντίκτυπο από την αποκάλυψη των σχεδίων της για την οργάνωση μιας μυστικής επιχείρησης προβοκάτσιας (false-flag) κατά της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, η τουρκική υπηρεσία υπέβαλε μυστικά ποινική καταγγελία εναντίον του ερευνητή δημοσιογράφου Αμπντουλάχ Μποζκούρτ —ο οποίος ζει και εργάζεται εξόριστος— καθώς και κατά «άγνωστων υπόπτων» που θεωρήθηκαν πηγές του, επιδιώκοντας να απαξιώσει το ρεπορτάζ, να διασφαλίσει εύλογη άρνηση ευθύνης και να εκφοβίσει τυχόν πληροφοριοδότες εκ των έσω.
Η παρέμβαση της ΜΙΤ οδήγησε στην έκδοση εντάλματος σύλληψης τον Φεβρουάριο του 2023 και, τελικά, στην άσκηση επίσημης ποινικής δίωξης τον Νοέμβριο του 2026, με τις τουρκικές αρχές να επιδιώκουν την τιμωρία του δημοσιογράφου για την αποκάλυψη στελέχους των μυστικών υπηρεσιών και των δραστηριοτήτων του.
Η κραυγαλέα αντίφαση της ΜΙΤ
Το πλέον αξιοσημείωτο στοιχείο της υπόθεσης εντοπίζεται στη θεμελιώδη αντίφαση της στάσης της ΜΙΤ. Ενώ η υπηρεσία χαρακτήρισε την έρευνα του Nordic Monitor (δημοσιευμένη τον Οκτώβριο του 2022) ως «αβάσιμη» και «ανυπόστατη», την ίδια στιγμή κατηγόρησε τον Μποζκούρτ ότι εξέθεσε επιχειρήσεις της υπηρεσίας, καθώς και την ταυτότητα, τη θέση, τα καθήκοντα και τη δράση προσωπικού της.
Επικαλούμενη την αυστηρή τουρκική νομοθεσία περί απορρήτου των μυστικών υπηρεσιών (Άρθρο 27 του Νόμου 2937), η ΜΙΤ έθεσε το εξής αναπάντητο ερώτημα: εάν το σχέδιο κατά της Ελλάδας ήταν εξ ολοκλήρου κατασκευασμένο, ποιες ακριβώς απόρρητες πληροφορίες διέρρευσε παράνομα ο δημοσιογράφος;
Στην τρισέλιδη απόρρητη καταγγελία της —με ημερομηνία 27 Οκτωβρίου 2022, δύο εβδομάδες μετά το δημοσίευμα— η υπηρεσία δεν παρείχε καμία πραγματική διάψευση των ισχυρισμών, ούτε εξήγησε ποια ήταν τα πραγματικά καθήκοντα του στελέχους της. Αντιθέτως, περιορίστηκε στο να ζητήσει την ποινική δίωξη του Μποζκούρτ και των άγνωστων συνεργατών του («tespit edilecek diğer şüpheliler»).
Το έγγραφο υπογραφόταν από τον Ουμίτ Ουλβί Τζανίκ, ανώτερο νομικό σύμβουλο που ενεργούσε εκ μέρους του τότε επικεφαλής της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, τον οποίο ακολούθησε αργότερα στο τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών ως γενικός διευθυντής νομικών υπηρεσιών.
Η δικαστική επιβεβαίωση για τον Κεμάλ Εσκιντάν
Η ποινική διαδικασία εξελίχθηκε επί τέσσερα χρόνια, καταλήγοντας στις 3 Νοεμβρίου 2026 στο κατηγορητήριο του εισαγγελέα της Άγκυρας, Αμπντουλσαμέντ Μπαρμάν. Στις 13 Νοεμβρίου 2026, το 70ό Πρωτοβάθμιο Ποινικό Δικαστήριο της Άγκυρας παρέπεμψε την υπόθεση στο 2ο Πρωτοβάθμιο Ποινικό Δικαστήριο, το οποίο είναι αρμόδιο βάσει της νομοθεσίας περί Τύπου για υποθέσεις διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης.
Κομβικό σημείο της δικαστικής απόφασης της 13ης Νοεμβρίου 2026 είναι ότι κατονομάζει ρητά τον Κεμάλ Εσκιντάν ως εν ενεργεία στέλεχος της ΜΙΤ, η ταυτότητα, τα καθήκοντα και οι δραστηριότητες του οποίου προστατεύονται από τον νόμο.
Με τον τρόπο αυτό, τα ίδια τα τουρκικά δικαστικά έγγραφα επιβεβαίωσαν ένα από τα κεντρικότερα ευρήματα της αρχικής έρευνας: ότι δηλαδή ο Εσκιντάν —πρώην στρατιωτικός και στενός συνεργάτης του Χακάν Φιντάν, γνωστός και με το ψευδώνυμο «Αμπού Φουρκάν»— ήταν το πρόσωπο στο οποίο είχε ανατεθεί η οργάνωση της μυστικής επιχείρησης κατά της Ελλάδας.
Το χρονικό του σχεδίου προβοκάτσιας του 2022
Η αρχική έρευνα του Nordic Monitor στις 10 Οκτωβρίου 2022 είχε δημοσιευτεί εν μέσω έντονης ελληνοτουρκικής κρίσης και ενόψει των κρίσιμων προεδρικών και βουλευτικών εκλογών στην Τουρκία τον Μάιο του 2023.
Σύμφωνα με τα στοιχεία εκείνης της έρευνας, η ΜΙΤ είχε συγκροτήσει μια ειδικά εκπαιδευμένη, μυστική παραστρατιωτική μονάδα υπό τη Διεύθυνση Ειδικών Επιχειρήσεων που ανέλαβε ο Εσκιντάν το 2014 —με πλούσια δράση σε Συρία, Ιράκ και Λιβύη—, ικανή να διεξάγει επιχειρήσεις στο εξωτερικό χωρίς να εξαρτάται από τον στρατό ή την αστυνομία.
Στο στενό επιτελείο γύρω από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Χακάν Φιντάν εξετάζονταν τότε διάφορα σενάρια κλιμάκωσης με την Ελλάδα. Σε αυτά περιλαμβάνονταν δολιοφθορές σε ελληνικά νησιά κοντά στις τουρκικές ακτές, ύψωση τουρκικών σημαιών σε αμφισβητούμενες ή ακατοίκητες βραχονησίδες, καθώς και μια επιχείρηση «ψευδούς σημαίας» (false-flag) που θα χρησιμοποιούνταν ως πρόσχημα για τουρκική στρατιωτική απάντηση.
Πολιτικός στόχος αυτών των σχεδιασμών ήταν η τόνωση του εθνικιστικού αισθήματος και η μετατόπιση της προσοχής της κοινής γνώμης από τη δεινή οικονομική κατάσταση της Τουρκίας πριν από τις κάλπες, ωστόσο το σχέδιο τελικά «πάγωσε» αφότου διέρρευσε και δημοσιοποιήθηκε.
Όπως επισημαίνεται, η υπόθεση Μποζκούρτ αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο ο μηχανισμός πληροφοριών και η δικαιοσύνη στην Τουρκία αξιοποιούν τις διατάξεις περί κρατικού απορρήτου, όχι για να διαψεύσουν αποκαλύψεις περί μυστικών προκλήσεων μεταξύ συμμάχων του ΝΑΤΟ, αλλά για να ποινικοποιήσουν τη δημοσιογραφική έρευνα που ασκείται από το εξωτερικό.