Έντονη επίθεση στον Αντώνη Σαμαρά εξαπέλυσε η Ντόρα Μπακογιάννη, κατηγορώντας τον ανοιχτά ότι μοναδικός του σκοπός στην παρούσα φάση είναι να προκαλέσει πολιτική ζημιά στη Νέα Δημοκρατία. Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Παραπολιτικά FM, η πρώην υπουργός τόνισε ότι το αν θα πετύχει τον στόχο του θα το κρίνει ο ελληνικός λαός στις κάλπες, προσθέτοντας με νόημα ότι η σύγκρουση με την πραγματικότητα δεν βγαίνει σε καλό.
Απαντώντας στο πρόσφατο βίντεο του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος άφησε αιχμές εναντίον της για την εσωκομματική της ήττα το 2009, η κυρία Μπακογιάννη υπενθύμισε με αιχμηρό τρόπο το πολιτικό παρελθόν του κ. Σαμαρά.
Όπως σημείωσε, η Νέα Δημοκρατία επέδειξε τεράστια γενναιοδωρία απέναντί του, καθώς του συγχώρεσε το γεγονός ότι στο παρελθόν ανέτρεψε μια δεξιά κυβέρνηση, επιτρέποντάς του στη συνέχεια να εκλεγεί πρόεδρος του κόμματος και πρωθυπουργός.
Μάλιστα, υπενθύμισε ότι με την αντιμνημονιακή του πολιτική είχε συρρικνώσει τα ποσοστά της παράταξης στο 18%, και χρειάστηκε η επιστράτευση όλων των στελεχών για να κυβερνήσει τελικά σε συνεργασία με τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Φώτη Κουβέλη.
Η ειδοποιός διαφορά με τον Κώστα Καραμανλή
Η κυρία Μπακογιάννη έκανε έναν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στους δύο πρώην πρωθυπουργούς. Ενώ κατηγόρησε τον Αντώνη Σαμαρά ότι βάζει το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το κόμμα, εξέφρασε την βεβαιότητα ότι ο Κώστας Καραμανλής δεν πρόκειται ποτέ να βλάψει τη Νέα Δημοκρατία, χαρακτηρίζοντάς τον «βαθιά παραταξιακό» στέλεχος, και λόγω της οικογενειακής του ιστορίας.
Αναφερόμενη στο πολιτικό σκηνικό, ενόψει των εκλογών που θα διεξαχθούν σε 6-7 μήνες, η Ντόρα Μπακογιάννη σχολίασε και τη δυναμική του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα.
Εκτίμησε ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει την ικανότητα να συσπειρώσει τα υπολείμματα της Αριστεράς και τις αντι-ΝΔ ψήφους, εμφανιζόμενος πλέον με ένα πιο μετριοπαθές προφίλ σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ του παρελθόντος. Συμπλήρωσε, μάλιστα, ότι ο κ. Τσίπρας είναι επικοινωνιακά ικανός και σκοπίμως επιδιώκει την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό κάδρο, ώστε να αναδεικνύεται η δική του πολιτική διαφοροποίηση.