Χωρίς παραδοσιακή κομματική οργάνωση, χωρίς αναγνωρισμένο ηγέτη και με αποφάσεις που λαμβάνονταν μέσα από πολύωρες πανεπιστημιακές συνελεύσεις, το φοιτητικό κίνημα της Σερβίας κατάφερε να πετύχει εκεί όπου η αντιπολίτευση αποτύγχανε επί περισσότερο από μία δεκαετία: να ανατρέψει εκλογικά το πολιτικό σύστημα του Αλεξάνταρ Βούτσιτς.