Οι Σύνοδοι Κορυφής του ΝΑΤΟ συνήθως αξιολογούνται με βάση τις αποφάσεις που λαμβάνονται, τα κοινά ανακοινωθέντα ή τις δηλώσεις των ηγετών. Η Σύνοδος που ολοκληρώθηκε στην Άγκυρα αξίζει να αναγνωστεί διαφορετικά.
Με αφορμή την υπόθεση του Θάνου Ντόκου, μια ανάλυση για τη ρωσική στρατηγική των πληροφοριακών επιχειρήσεων, τον γνωστικό πόλεμο και τις νέες μορφές επιρροής που επιχειρούν να κάμψουν τη βούληση των δημοκρατικών κοινωνιών.
Οι διμερείς επαφές επεκτάθηκαν επίσης σε φλέγοντα διεθνή ζητήματα, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, η κρίση στη Μέση Ανατολή και η ένταση στην κορεατική χερσόνησο.
Ενώ οι αναλυτές επικεντρώνονται καθημερινά στους οικονομικούς δείκτες και τους εξοπλισμούς, η ιστορία προσφέρει μια πιο σκοτεινή προειδοποίηση. Η κλασική έννοια της «Παγίδας του Θουκυδίδη» —όπου μια ανερχόμενη δύναμη (Κίνα) απειλεί να εκτοπίσει μια κυρίαρχη (ΗΠΑ)— συχνά παρερμηνεύεται.
Αν ο Θουκυδίδης ζούσε σήμερα, δύσκολα θα ξαφνιαζόταν από την αλαζονεία των μεγάλων δυνάμεων ή από το γεωπολιτικό χάος που χαρακτηρίζει το σύγχρονο διεθνές σύστημα.
«Ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του» έγραφε ο Θουκυδίδης στο έργο του «Ιστορίαι» στον διάλογο Αθηναίων και Μηλίων. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε στον όποιο διάλογο με την Τουρκία
