Η πρόσφατη, πολύνεκρη αναζωπύρωση των συγκρούσεων ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ φέρνει ξανά στο προσκήνιο την τραγική μοίρα του Λιβάνου, μιας χώρας που κάποτε αποτελούσε όαση σταθερότητας και κοσμοπολίτικης ζωής.
Η διολίσθηση της Βηρυτού από «Παρίσι της Μέσης Ανατολής» σε ένα δυστοπικό σκηνικό δεν ξεκίνησε με τον εμφύλιο του 1975, αλλά με την άνοδο του αυταρχικού καθεστώτος Άσαντ στη Συρία. Ο Χαφέζ αλ Άσαντ, αντιμετωπίζοντας τον Λίβανο ως «ειδική ζώνη», τον μετέτρεψε σε οικονομική και εγκληματική βαλβίδα αποσυμπίεσης για τη συριακή ελίτ, επιτρέποντας το ξέπλυμα χρήματος και το λαθρεμπόριο προκειμένου να παρακάμψει τις αμερικανικές κυρώσεις.
Αυτή η παρασιτική σχέση, όπου ένα ισχυρότερο κράτος εκμεταλλεύεται και εγκληματοποιεί μια μικρότερη επικράτεια, δεν αποτελεί μεμονωμένο ιστορικό φαινόμενο. Ανάλογο παράδειγμα αποτελεί το Πακιστάν, το οποίο, παρά το καθεστώς του ως σημαντικού συμμάχου των ΗΠΑ, λειτουργεί ουσιαστικά ως προνομιακός χώρος εξυπηρέτησης και «ξεπλύματος» των κινεζικών συμφερόντων.
Στην περιοχή μας, η κατεχόμενη Βόρεια Κύπρος διαδραματίζει για την Άγκυρα έναν ρόλο απόλυτα αντίστοιχο με εκείνον που είχε ο Λίβανος για τη Συρία. Ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία έχει εξυγράνει τον χρηματοπιστωτικό της τομέα, καθιστώντας τον έναν από τους πιο διαφανείς στην Ευρώπη, η τουρκοκρατούμενη ζώνη λειτουργεί ως διεθνές καταφύγιο για εγκληματίες, λαθρεμπόρους και τρομοκράτες που εκμεταλλεύονται το ιδιότυπο καθεστώς της για να αποκτήσουν πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά, αναφέρει το washingtonexaminer.
Ωστόσο, η γεωγραφική απομόνωση της Κύπρου ως νησιού θέτει περιορισμούς στο διηπειρωτικό λαθρεμπόριο, ωθώντας την Τουρκία να αναζητήσει νέες διεξόδους προς τα Βαλκάνια, με κυριότερη την Αλβανία.
Υπό τη διακυβέρνηση του Έντι Ράμα, η εγκληματικότητα στη γειτονική χώρα έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Η νομιμοποίηση της κάνναβης λειτούργησε ως προκάλυμμα για το ξέπλυμα χρήματος, μετατρέποντας την Αλβανία σε ευρωπαϊκό κόμβο σκληρών ναρκωτικών.
Ο Ράμα, ο οποίος προβάλλει δημόσια τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως πρότυπό του, εφαρμόζει παρόμοιες πρακτικές αυθαιρεσίας και δήμευσης γης. Όσοι αντιτίθενται στα σχέδιά του στοχοποιούνται από τον SPAK, έναν υποτιθέμενο φορέα κατά της διαφθοράς που λειτουργεί πλέον ως πολιτικό εργαλείο του Μαξίμου των Τιράνων.
Παράλληλα, οι στενές επαφές και οι real estate συμφωνίες του Αλβανού πρωθυπουργού με ισχυρά διεθνή ονόματα, όπως ο Άλεξ Σόρος και ο Τζάρεντ Κούσνερ, του προσφέρουν μια ψευδαίσθηση ατιμωρησίας.
Η κατάσταση αυτή, ωστόσο, εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η οικονομία των ναρκωτικών και η εξόντωση κάθε φωνής υπέρ της χρηστής διακυβέρνησης εξοργίζουν την αλβανική κοινωνία, ενώ παράλληλα προσφέρουν πρόσφορο έδαφος σε εγκληματικά και τρομοκρατικά δίκτυα.
Ακριβώς όπως ο Άσαντ χρησιμοποιούσε τον Λίβανο για να στηρίζει την τρομοκρατία διατηρώντας την «εύλογη άρνηση» των ευθυνών του, έτσι και ο Ερντογάν ενδέχεται σύντομα να χρησιμοποιήσει την Αλβανία ως προκεχωρημένο φυλάκιο επιρροής και αστάθειας στην καρδιά της Ευρώπης.