Την άποψη ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ακολουθεί μια πολιτική «διπλού παιχνιδιού» τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες διατυπώνει ο αρχισυντάκτης του JNS, Τζόναθαν Τόμπιν. Όπως υποστηρίζει, η Τουρκία εξακολουθεί να στηρίζει τη Χαμάς στη Γάζα και να διατηρεί ενεργό στρατιωτική παρουσία στη Συρία, επιδιώκοντας να ανακόψει κάθε προοπτική κουρδικής αυτονομίας – εξέλιξη που η Άγκυρα θεωρεί απειλή και για την εσωτερική της συνοχή.
Την ίδια στιγμή, παρά τις εντάσεις και τις αντιφάσεις της τουρκικής πολιτικής, ο Ερντογάν διατηρεί στενές και σταθερά «φιλικές» σχέσεις με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, γεγονός που προκαλεί ερωτήματα για τη στρατηγική ισορροπία της Άγκυρας ανάμεσα σε ανταγωνιστικά συμφέροντα.
Στο πρόσφατο επεισόδιο της εκπομπής «Think Twice – Think Twice», ο Τόμπιν συζήτησε το ζήτημα με τον ειδικό στις σχέσεις ΗΠΑ–Τουρκίας, Μαρκ Μέιροβιτς, ο οποίος περιέγραψε την κατάσταση στη Συρία ως πλήρως «εκτροχιασμένη», προειδοποιώντας ακόμη και για το ενδεχόμενο άμεσης σύγκρουσης μεταξύ του νέου καθεστώτος της Δαμασκού και του Ισραήλ. Παράλληλα, εξέφρασε έντονη ανησυχία για τη στάση της Τουρκίας στη Γάζα, σημειώνοντας ότι η συνεχιζόμενη υποστήριξη της Άγκυρας στη Χαμάς, την οποία χαρακτήρισε τρομοκρατική οργάνωση, έχει οδηγήσει τη χώρα σε διπλωματικό αδιέξοδο, ιδίως μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ.
Κατά τον Μέιροβιτς, ο μοναδικός ηγέτης με την πολιτική βαρύτητα να διαδραματίσει ρόλο καταλύτη είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος χαίρει εκτίμησης τόσο από τον Ερντογάν όσο και από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Όπως επισημαίνει, η Τουρκία θα είχε πολλαπλά οφέλη από μια επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ, καθώς θα μπορούσε να σπάσει τη διπλωματική της απομόνωση στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος έχουν ενισχύσει τη συνεργασία τους, ιδιαίτερα στον τομέα της ενέργειας.
Ωστόσο, ο ίδιος εκφράζει επιφυλάξεις για το κατά πόσο ο Αμερικανός πρόεδρος θα μπορέσει να αναλάβει ενεργό διαμεσολαβητικό ρόλο, καθώς η Ουάσιγκτον βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλαπλά και ταυτόχρονα ανοικτά μέτωπα εξωτερικής πολιτικής. Η αυξανόμενη διεθνής πίεση και ο κατακερματισμός της προσοχής του Λευκού Οίκου ενδέχεται, όπως εκτιμά, να περιορίσουν τις δυνατότητες ουσιαστικής παρέμβασης στις εύθραυστες ισορροπίες της περιοχής.