Με ένα σημαντικό αμερικανικό «δώρο» στις αποσκευές του, ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να ταξιδέψει στην Άγκυρα για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, όπου θα τον υποδεχτεί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται πως έχει κλειδώσει την αποδέσμευση 80 αμερικανικών κινητήρων της General Electric, μια κίνηση που δίνει «φιλί της ζωής» στην τουρκική πολεμική αεροπορία.
Αν και η εξέλιξη αυτή επιτρέπει στην Άγκυρα να προχωρήσει το φιλόδοξο πρόγραμμα του εγχώριου μαχητικού KAAN, απέχει πολύ από το να ικανοποιήσει το μεγάλο της απωθημένο: την επιστροφή στο πρόγραμμα των stealth μαχητικών F-35.
Οι έντονες αντιδράσεις στο Κογκρέσο, οι πιέσεις από το ελληνικό και το ισραηλινό λόμπι, αλλά και οι αυστηροί αμερικανικοί νόμοι (CAATSA) που απαγορεύουν τη συνύπαρξη των F-35 με το ρωσικό σύστημα S-400 που αγόρασε η Τουρκία, δεν αφήνουν περιθώρια ελπίδας για τα F-35.
Ωστόσο, η έγκριση για τους 80 κινητήρες F110 (ίδιους με αυτούς των F-16) αποτελεί μια σημαντική ένεση ισχύος, στην προσπάθεια της Άγκυρας να κλείσει την τεχνολογική ψαλίδα με την Ελλάδα και το Ισραήλ.
Το KAAN «θυσιάζει» την αορατότητά του
Οι αμερικανικοί κινητήρες αποτελούν μια αναγκαστική λύση ανάγκης για την Τουρκία, καθώς η ανάπτυξη του δικού της εγχώριου κινητήρα αντιμετωπίζει μεγάλες καθυστερήσεις και δεν αναμένεται πριν από το τέλος της δεκαετίας. Το πρόβλημα είναι ότι οι κινητήρες F110 έχουν μεγάλο θερμικό αποτύπωμα.
Επειδή το KAAN είναι δικινητήριο, η χρήση τους θα στερήσει από το αεροσκάφος τα «αόρατα» (stealth) χαρακτηριστικά του, ειδικά όταν αναπτύσσει υπερηχητικές ταχύτητες, κάνοντάς το εύκολο στόχο για τα εχθρικά ραντάρ.
Παρά το μειονέκτημα αυτό, η αγορά είναι ζήτημα επιβίωσης για το τουρκικό πρόγραμμα. Χωρίς αυτούς τους κινητήρες, τα πρώτα 40 αεροσκάφη δεν θα μπορούσαν καν να δοκιμαστούν. Αυτό θα σήμαινε την ακύρωση τεράστιων εξαγωγικών συμβολαίων, όπως η συμφωνία 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων με την Ινδονησία, τινάζοντας το όλο εγχείρημα στον αέρα.
Σήμα κινδύνου για τον τουρκικό στόλο
Η Άγκυρα δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει το KAAN. Ο τρέχων στόλος της αποτελείται από παλαιότερα μαχητικά που θεωρούνται ξεπερασμένα απέναντι στα ελληνικά Rafale, τα αναβαθμισμένα F-16 Viper και τα μελλοντικά F-35 της Αθήνας.
Τα περιθώρια έχουν στενέψει επικίνδυνα, καθώς ούτε το εγχώριο πρόγραμμα αναβάθμισης των τουρκικών F-16 απέδωσε τα αναμενόμενα, αφήνοντας την τουρκική αεροπορία με χαμηλές διαθεσιμότητες.