Τουρκία κλιμακώνει την επεκτατική της στρατηγική στην Κεντρική Ασία, χρησιμοποιώντας τις εξαγωγές πολεμικών drones και τις αμυντικές συμπράξεις ως εργαλεία για τη συστηματική διεύρυνση της γεωπολιτικής της επιρροής.
Η Άγκυρα δεν περιορίζεται πλέον σε απλές πωλήσεις στρατιωτικού υλικού, αλλά επιδιώκει να εγκλωβίσει τα κράτη της περιοχής σε μακροχρόνια τροχιά εξάρτησης, μέσω της μεταφοράς τεχνολογίας, της δημιουργίας τοπικών υποδομών συντήρησης και των κοινών βιομηχανικών δομών.
Πρώτη μεγάλη "στάση" αυτής της τουρκικής διείσδυσης αναδεικνύεται το Καζακστάν, το οποίο μετατρέπεται στον βασικό περιφερειακό δορυφόρο της Άγκυρας μετά τη συμφωνία για τη συμπαραγωγή και τεχνική υποστήριξη του στρατηγικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους ANKA της Τουρκικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (TAI).
Η κίνηση αυτή, η οποία επικυρώθηκε σε ανώτατο επίπεδο κατά την επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Αστάνα και τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγιεφ, σηματοδοτεί την πρώτη φορά που η Τουρκία εξάγει την παραγωγική της βάση στον τομέα των drones, δεσμεύοντας το Καζακστάν στο δικό της στρατιωτικό και επιχειρησιακό οικοσύστημα.
Η αεροναυπηγική ισχύς της Άγκυρας, που εκπροσωπείται από το drone ANKA —ένα αεροσκάφος με δυνατότητες δορυφορικού ελέγχου και μεταφοράς εγχώριων έξυπνων πυρομαχικών της Roketsan— προσφέρει στην Τουρκία το απαραίτητο υπόβαθρο για την άσκηση επιθετικής διπλωματίας. Αν και το πρόγραμμα ANKA αναπτύχθηκε αρχικά για την αυτονόμηση της ίδιας της Τουρκίας από τη Δύση, σήμερα λειτουργεί ως το απόλυτο όπλο για την προβολή ισχύος.
Παρά το γεγονός ότι η εταιρεία Baykar της οικογένειας Μπαϊρακτάρ είχε μέχρι τώρα την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια προβολή, η θεσμική προώθηση του ANKA στην Κεντρική Ασία αποδεικνύει ότι το τουρκικό βαθύ κράτος διαθέτει μια πολυεπίπεδη αμυντική στρατηγική ικανή να αλώνει νέες αγορές και να επιβάλλει την παρουσία της χώρας διεθνώς.
Αυτή η συστηματική τουρκική επέκταση στην Κεντρική Ασία, με το Τουρκμενιστάν και την Κιργιζία να έχουν ήδη ενταχθεί στη λίστα των πελατών της Άγκυρας, αναδιατάσσει τις ισορροπίες δυνάμεων σε μια γεωγραφική ζώνη που ιστορικά αποτελούσε τη «ζώνη επιρροής» της Μόσχας και ταυτόχρονα βρίσκεται στο στόχαστρο των κινεζικών αμυντικών βιομηχανιών.
Η Τουρκία, αμφισβητώντας ευθέως την παραδοσιακή ρωσική και κινεζική κυριαρχία, προωθεί ένα επεκτατικό μοντέλο περιφερειακής ασφάλειας που την καθιστά ρυθμιστή των εξελίξεων.
Παρόμοιες κινήσεις, όπως η συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία για το drone Akıncı, αποκαλύπτουν ένα ευρύτερο σχέδιο, όπου η Άγκυρα επιστρατεύει ακόμη και χρηματοδοτικά εργαλεία του Κόλπου για να χρηματοδοτήσει την εξοπλιστική της διείσδυση σε φτωχότερες χώρες, κυρίως στην Αφρική.
Μέσα σε μια δεκαετία, η Τουρκία μεταλλάχθηκε από έναν απλό εισαγωγέα σε έναν κυρίαρχο εξαγωγέα μη επανδρωμένων συστημάτων, μετατρέποντας τα drones στο πιο ορατό σύμβολο μιας νέας, αναθεωρητικής και επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής.