Με ένα νέο, επιθετικό 10ετές πλάνο (2026-2035), η κυβέρνηση Ερντογάν θωρακίζει τον απόλυτο έλεγχο των υδάτινων πόρων που πηγάζουν από το έδαφός της, μετατρέποντας το νερό σε ένα πανίσχυρο γεωπολιτικό όπλο.
Σύμφωνα με το nordicmonitor, το «Εθνικό Σχέδιο για το Νερό», που επικυρώθηκε με προεδρικό διάταγμα, δεν είναι απλώς ένας περιβαλλοντικός οδικός χάρτης, αλλά μια ξεκάθαρη δήλωση κυριαρχίας πάνω στις ζωτικές αρτηρίες της Μέσης Ανατολής και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Υδάτινος εκβιασμός σε Τίγρη και Ευφράτη
Η Άγκυρα κρατά πλέον το «σκοινί και το παλούκι» για την επιβίωση της Συρίας και του Ιράκ. Ελέγχοντας τις πηγές του Τίγρη και του Ευφράτη, η Τουρκία έχει τη δυνατότητα να ρυθμίζει κατά το δοκούν τη ροή του νερού προς τα νότια σύνορά της.
Μονοπώλιο στις πηγές: Με το 90% του Ευφράτη να πηγάζει από τουρκικά βουνά, η Άγκυρα μπορεί να «στραγγίξει» ολόκληρες περιοχές στο Ιράκ και τη Συρία, οι οποίες ήδη αντιμετωπίζουν ανθρωπιστική καταστροφή λόγω λειψυδρίας.
Φράγματα ως τείχη: Η συνέχιση του γιγαντιαίου έργου GAP (22 φράγματα) καταγγέλλεται ως μια προσπάθεια ενεργειακής και αγροτικής υπεροχής εις βάρος των γειτόνων της, που βλέπουν τα ποτάμια τους να στερεύουν.
Το μέτωπο του Έβρου και οι «σκιές» στα σύνορα
Η τουρκική «υδρο-διπλωματία» απλώνει τα δίχτυα της και στα δυτικά. Η διαχείριση του ποταμού Έβρου (Meriç) αναδεικνύεται σε πεδίο έμμεσης πίεσης προς την Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Η Άγκυρα, ορίζοντας το δικό της πλαίσιο διαχείρισης, αποφεύγει τις δεσμευτικές διεθνείς συνθήκες, προτιμώντας να λειτουργεί ως ο «ρυθμιστής» των υδάτων που επηρεάζουν τις αγροτικές καλλιέργειες και την ασφάλεια των συνόρων στην περιοχή.
Εσωτερική κριτική: «Γραφειοκρατικό ευχολόγιο»
Παρά τις βαρύγδουπες εξαγγελίες για μείωση της κατανάλωσης στα 100 λίτρα ανά άτομο και ψηφιακά συστήματα ελέγχου, η τουρκική αντιπολίτευση (CHP) αποδομεί το σχέδιο. Ο Δρ. Μπαράν Μποζόγλου κατηγορεί την κυβέρνηση ότι παρουσιάζει μια «λίστα επιθυμιών» που στερείται χρηματοδότησης και πολιτικής βούλησης, τονίζοντας ότι η Άγκυρα αντιμετωπίζει το νερό ως εργαλείο εξουσίας και όχι ως βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.