Σε μια συστηματική προσπάθεια περιορισμού της τουρκικής ισχύος στην Ουάσιγκτον προχωρά το Ισραήλ, επιδιώκοντας να ανακόψει την επιρροή της Άγκυρας σε κρίσιμα γεωπολιτικά μέτωπα. Παρά το γεγονός ότι η Τουρκία παραμένει ένας αναγκαίος, αν και προβληματικός, σύμμαχος για τις ΗΠΑ λόγω του ρόλου της στο ΝΑΤΟ και τη Μαύρη Θάλασσα, το Τελ Αβίβ υιοθετεί μια προληπτική στρατηγική.
Στόχος δεν είναι η πλήρης απομόνωση της γειτονικής χώρας, κάτι που θεωρείται μη ρεαλιστικό, αλλά η ελεγχόμενη περιθωριοποίησή της σε ζητήματα που εφάπτονται των ζωτικών ισραηλινών συμφερόντων.
Το πρώτο μεγάλο μέτωπο αντιπαράθεσης εντοπίζεται στη μεταπολεμική διαχείριση της Γάζας. Η ισραηλινή πλευρά έχει θέσει εμφατικό «βέτο» σε οποιαδήποτε φυσική ή πολιτική παρουσία της Τουρκίας στην περιοχή, θεωρώντας την Άγκυρα δίαυλο επιρροής της Χαμάς και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
Η στάση αυτή, που εκδηλώθηκε έντονα σε διεθνείς συνόδους στην Ντόχα και στις συζητήσεις με την αμερικανική διοίκηση, αποσκοπεί στο να εμποδίσει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από το να μετατραπεί σε επίσημο ρυθμιστή της «επόμενης ημέρας» στο παλαιστινιακό ζήτημα.
Παράλληλα, η σύγκρουση επεκτείνεται στον τομέα των εξοπλισμών, με το Ισραήλ να ασκεί έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση των ΗΠΑ για να παραμείνει η Τουρκία εκτός του προγράμματος των μαχητικών F-35.
Η στρατηγική αυτή εδράζεται στην ανάγκη διατήρησης του ποιοτικού στρατιωτικού πλεονεκτήματος του Ισραήλ στην περιοχή, εκμεταλλευόμενη το ήδη επιβαρυμένο κλίμα στην Ουάσιγκτον λόγω της αγοράς των ρωσικών S-400 από την Άγκυρα. Σε αυτή την κατεύθυνση, η κινητοποίηση του φιλοϊσραηλινού λόμπι στο Κογκρέσο αποδεικνύεται καθοριστική, ειδικά όταν συνδυάζεται με τις προσπάθειες των ελληνικών, κυπριακών και αρμενικών οργανώσεων της ομογένειας.
Αυτή η σύνθετη μάχη ισχύος δημιουργεί νέα δεδομένα για την Ελλάδα και την Κύπρο. Ενώ η όξυνση των σχέσεων Τελ Αβίβ - Άγκυρας ενισχύει τον στρατηγικό άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, απαιτείται διαρκής εγρήγορση.
Η Λευκωσία, ειδικότερα, οφείλει να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις, καθώς η πίεση που δέχεται η Τουρκία σε διεθνές επίπεδο μπορεί να οδηγήσει σε ξεσπάσματα επιθετικότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η ισορροπία δυνάμεων θα επηρεάσει άμεσα τις μελλοντικές διευθετήσεις στο Κυπριακό και τα ενεργειακά προγράμματα της περιοχής.