Έπειτα από 11 χρόνια συνεχούς παρουσίας, Τουρκία και Ιράκ κατέληξαν σε συμφωνία για τη σταδιακή αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το στρατόπεδο Μπασίκα-Ζιλκάν στο βόρειο Ιράκ.
Αν και δεν έχει οριστεί ακόμη συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, η εξέλιξη θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς εντάσσεται στο πλαίσιο της ειρηνευτικής διαδικασίας της Άγκυρας με το PKK, το οποίο ανακοίνωσε τη διάλυσή του και προχώρησε σε αφοπλισμό το 2025.
Παρ' όλα αυτά, η κίνηση αυτή δεν συνεπάγεται την πλήρη αποχώρηση της Τουρκίας από την περιοχή.
Σύμφωνα με αναλυτές του Ιδρύματος για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (FDD), η Άγκυρα διατηρεί περισσότερες από 100 στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο ιρακινό έδαφος, καθώς και ισχυρά γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, κυρίως στον τομέα των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Η επιλογή της συγκεκριμένης βάσης κρίθηκε ως η πλέον συμφέρουσα, καθώς η απόστασή της από τα τουρκικά σύνορα καθιστούσε τη συντήρησή της ιδιαίτερα δαπανηρή και χωρίς μεγάλη επιχειρησιακή αξία.
Πίσω από τη συμφωνία βρίσκονται και πιεστικές οικονομικές σκοπιμότητες. Μετά από καταδικαστική απόφαση διαιτητικού δικαστηρίου στο Παρίσι το 2026, η Τουρκία καλείται να καταβάλει 1,47 δισεκατομμύρια δολάρια στη Βαγδάτη για παράνομες εξαγωγές κουρδικού πετρελαίου μέσω του λιμανιού του Τσεϊχάν.
Η εκκένωση της Μπασίκα αποτελεί μια χαμηλού κόστους παραχώρηση που εξομαλύνει τις σχέσεις των δύο χωρών, ανοίγοντας τον δρόμο για την επανέναρξη των εξαγωγών αργού και την προώθηση του μεγάλου εμπορικού έργου «Δρόμος Ανάπτυξης» προς την Ευρώπη.
Την ίδια στιγμή, η παράλληλη σταδιακή μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στο Ιράκ και τη Συρία αναδιαμορφώνει τον χάρτη ασφαλείας της Μέσης Ανατολής.
Η Ουάσινγκτον καλείται πλέον να επανακαθορίσει τη στρατηγική της στην περιοχή, παρακολουθώντας στενά τη δραστηριότητα περιφερειακών δρώντων όπως η Τουρκία, αλλά και διατηρώντας την απαραίτητη ισορροπία απέναντι στην επιρροή των ιρανικών πληρεξουσίων και την απειλή του ISIS.