Σε μια ριζική μεταβολή του σκηνικού στην Ανατολική Μεσόγειο αναφέρεται ο έγκριτος αναλυτής Μεχμέτ Ογούττσου σε άρθρο του στο Forbes Τουρκίας, επισημαίνοντας ότι το Κυπριακό και οι ελληνοτουρκικές διαφορές στο Αιγαίο έχουν πάψει να αποτελούν απλά διμερή ζητήματα.
Πλέον, έχουν μετατραπεί σε κεντρικά θέματα της ευρωπαϊκής ασφάλειας και της παγκόσμιας γεωπολιτικής σκακιέρας, γεγονός που αναγκάζει την Άγκυρα να αναθεωρήσει τη μέχρι τώρα στρατηγική της για να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η παραδοσιακή προσέγγιση της Τουρκίας, που έβλεπε τα μέτωπα αυτά ως μια κλειστή διαμάχη με την Αθήνα ή ως εσωτερική κόντρα των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, έχει ξεπεραστεί. Οι διεθνείς ισορροπίες, η ενεργειακή πραγματικότητα, η νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία και η στρατηγική του ΝΑΤΟ, έχουν βάλει στο παιχνίδι ισχυρούς παίκτες, όπως οι Βρυξέλλες, η Ουάσιγκτον, το Παρίσι και το Τελ Αβίβ.
Ο Ογούττσου δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο διπλωματικό πλεονέκτημα της Ελλάδας, τονίζοντας ότι το ισχυρότερο «όπλο» της Αθήνας δεν είναι η στρατιωτική της ισχύς, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά και την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. το 2004, η ελληνική και η κυπριακή πλευρά πέτυχαν να παρουσιάζουν τις θέσεις τους για τα 12 ναυτικά μίλια, τις θαλάσσιες ζώνες και το εδαφικό πρόβλημα ως ζητήματα που αφορούν τη συνολική ευρωπαϊκή κυριαρχία και τα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης. Στον αντίποδα, το τουρκικό casus belli του 1995 εκλαμβάνεται από την Ευρώπη ως ευθεία στρατιωτική απειλή εναντίον κράτους-μέλους, αποδυναμώνοντας τα επιχειρήματα της Άγκυρας.
Συμπερασματικά, ο Τούρκος αναλυτής προειδοποιεί ότι η επίκληση των όπλων και της στρατιωτικής ισχύος δεν αρκεί στο σύγχρονο, περίπλοκο διεθνές περιβάλλον.
«Το να έχεις δίκιο δεν φτάνει από μόνο του. Αν δεν στηρίζεις τις θέσεις σου με ισχυρή διπλωματία, οικονομία, τεχνολογία και αξιόπιστες συμμαχίες, είναι δύσκολο να γίνεις αποδεκτός», υπογραμμίζει ο Ογούττσου.
Καταλήγοντας, επισημαίνει ότι η επικείμενη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα αποτελεί ιδανική ευκαιρία για την Τουρκία να περάσει από την παθητική αντίδραση σε μια ενεργητική διπλωματία, που θα συνδιαμορφώνει τις περιφερειακές εξελίξεις.