Ραγδαία μεταβάλλεται η στάση των κρατών του Περσικού Κόλπου απέναντι στη σύγκρουση με το Ιράν, καθώς οι μαζικές πυραυλικές επιθέσεις της Τεχεράνης εντός των εδαφών τους εντείνουν την αίσθηση απειλής και οδηγούν σε αναθεώρηση στρατηγικών επιλογών.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περισσότερα από 3.000 πλήγματα έχουν καταγραφεί σε χώρες όπως το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ομάν και το Κατάρ. Στόχος των επιθέσεων δεν είναι μόνο στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά και κρίσιμες υποδομές ενέργειας, μεταφορών, τουρισμού και τεχνολογίας, γεγονός που επηρεάζει άμεσα την οικονομική και κοινωνική λειτουργία της περιοχής.
Οι επιπτώσεις είναι ήδη ορατές, με απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και σημαντικές πιέσεις στις οικονομίες των χωρών του Κόλπου. Η πιθανότητα διακοπής της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ –από όπου διέρχεται σημαντικό ποσοστό της παγκόσμιας ενεργειακής ροής– εντείνει τις ανησυχίες, ενώ η μείωση του τουρισμού και η αύξηση του κόστους μεταφορών και πρώτων υλών επιβαρύνουν περαιτέρω την κατάσταση. Αναλύσεις εκτιμούν ότι οι απώλειες στο ΑΕΠ ενδέχεται να κυμανθούν μεταξύ 5% και 14%.
Παρά το υψηλό κόστος, διαμορφώνεται σταδιακά μια πιο σκληρή στάση απέναντι στην Τεχεράνη. Περιφερειακοί αξιωματούχοι εμφανίζονται να θεωρούν πλέον το Ιράν ως τη βασική απειλή για τη σταθερότητα, ενώ ενισχύεται η άποψη ότι η σύγκρουση δεν πρέπει να τερματιστεί πριν περιοριστεί ουσιαστικά η ισχύς του.
Η αλλαγή αυτή αντανακλάται και στις τοποθετήσεις αξιωματούχων και αναλυτών, οι οποίοι υπογραμμίζουν ότι μια πρόωρη λήξη των εχθροπραξιών θα μπορούσε να επιτρέψει στο Ιράν να διατηρήσει την επιρροή του και να συνεχίσει να ασκεί πίεση στους γείτονές του. Αντίθετα, κερδίζει έδαφος η προσέγγιση που θέλει μια συνολική αντιμετώπιση των ιρανικών δυνατοτήτων, από το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα έως τα περιφερειακά δίκτυα συμμάχων.
Ωστόσο, παρά τη σκληρή ρητορική, φαίνεται να υπάρχει και μια λεπτή ισορροπία: αρκετοί παράγοντες στην περιοχή επιδιώκουν ένα Ιράν αποδυναμωμένο, αλλά όχι πλήρως αποσταθεροποιημένο, φοβούμενοι ότι μια κατάρρευση θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη αστάθεια στη Μέση Ανατολή.