Με την κλιμάκωση της σύρραξης μεταξύ ΗΠΑ/Ισραήλ και Ιράν, η αυτόνομη Περιφέρεια του Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν θανάσιμο κίνδυνο.
Οι τοπικοί ηγέτες πασχίζουν να διατηρήσουν μια εύθραυστη ουδετερότητα, φοβούμενοι ότι η περιοχή τους θα μετατραπεί σε «πεδίο βολής», καθώς δέχονται διασταυρούμενα πυρά: πιέσεις από Ιρανούς Κούρδους αντάρτες για άνοιγμα των συνόρων και άμεσες απειλές από την Τεχεράνη για «μαζικά πλήγματα» σε περίπτωση εμπλοκής.
Η άμεση απειλή της Τεχεράνης
Για πρώτη φορά από την έναρξη των εχθροπραξιών, το Ιράν έθεσε ξεκάθαρο τελεσίγραφο: αν το κουρδικό έδαφος χρησιμοποιηθεί ως ορμητήριο από «στοιχεία του σιωνιστικού καθεστώτος» ή από Ιρανούς Κούρδους μαχητές, τότε οι υποδομές της περιοχής θα ισοπεδωθούν. Κουρδικές πηγές εκφράζουν την απόγνωσή τους, παραδεχόμενες ότι στερούνται συστημάτων αεράμυνας ικανών να αναχαιτίσουν μια επίθεση σμήνους από εκατοντάδες drones τύπου Shahed.
Το «παιχνίδι» των μεγάλων δυνάμεων και ο φόβος της εγκατάλειψης
Η κατάσταση περιπλέκεται από τη στάση των εμπλεκόμενων δυνάμεων:
Η στάση των ΗΠΑ: Οι Ιρακινοί Κούρδοι δηλώνουν ότι η Ουάσιγκτον στερείται σαφήνειας. Παρά τις τηλεφωνικές επικοινωνίες του Ντόναλντ Τραμπ με κουρδούς ηγέτες, δεν έχει ζητηθεί καμία υποστήριξη για εισβολή στο Ιράν, αφήνοντας την κουρδική ηγεσία να αναρωτιέται αν πρόκειται για «αλλαγή καθεστώτος» ή απλή πίεση.
Η θέση του Ισραήλ: Σύμφωνα με κουρδικές αναλύσεις, το Ισραήλ φαίνεται να επιδιώκει την ολοκληρωτική ανατροπή της ιρανικής ηγεσίας, ενθαρρύνοντας πολύ πιο επιθετικές κινήσεις σε σχέση με την πιο μετρημένη στρατηγική των ΗΠΑ.
Η ιστορική δυσπιστία και ο παράγοντας του χρόνου
Η συλλογική μνήμη των Κούρδων για παλαιότερες «εγκαταλείψεις» από τις μεγάλες δυνάμεις καθορίζει τη στάση τους. Η ερώτηση που κυριαρχεί στα επιτελεία τους είναι: «Αν εμπλακούμε και το καθεστώς του Ιράν τελικά επιβιώσει, ποιος θα μας προστατεύσει από τα αντίποινά του;»
Στην Τεχεράνη, η στρατηγική φαίνεται να είναι ο «χρόνος». Ποντάροντας στην υπομονή και στις επερχόμενες πολιτικές αλλαγές στις ΗΠΑ, το ιρανικό καθεστώς επιχειρεί να αντέξει την πίεση, γνωρίζοντας ότι η ανθεκτικότητα μπορεί να αποδειχθεί το ισχυρότερο όπλο τους απέναντι σε έναν αντίπαλο που συχνά δρα με ορίζοντα τετραετίας.