Η εικόνα ενός πανίσχυρου Βλαντίμιρ Πούτιν που κυριαρχεί στη διεθνή σκακιέρα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη ζοφερή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η Ρωσία στο στρατιωτικό και οικονομικό πεδίο. Παρά την προπαγάνδα και τη σύσφιξη των σχέσεων με το Πεκίνο, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία εξελίσσεται σε μια αιματηρή στασιμότητα που θυμίζει τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχοντας κοστίσει στη Μόσχα πάνω από 300.000 νεκρούς στρατιώτες και την απώλεια του ενός τρίτου του στόλου της Μαύρης Θάλασσας.
Η αδυναμία της Ρωσίας να διατηρήσει νέα εδάφη απέναντι στην ουκρανική καινοτομία των drones υπογραμμίζει τις δομικές αδυναμίες του στρατεύματός της σε θέματα εκπαίδευσης και τεχνολογίας.
Στο οικονομικό μέτωπο, η κατάσταση είναι εξίσου κρίσιμη, με το 40% του προϋπολογισμού να απορροφάται από την ασφάλεια και τον πόλεμο, αφήνοντας την ιδιωτική οικονομία σε τέλμα και τον πληθωρισμό σε δυσθεώρητα ύψη. Η απομόνωση από τη δυτική τεχνολογία και το μαζικό «brain drain» κορυφαίων επιστημόνων, ιδιαίτερα στον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης, υπονομεύουν το μέλλον της χώρας, καθώς οι επενδύσεις σε ρωσικές start-ups είναι πλέον μηδαμινές συγκριτικά με τα διεθνή μεγέθη.
Ωστόσο, ο Πούτιν βρίσκει μια προσωρινή «σανίδα σωτηρίας» στη νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή. Ο πόλεμος στο Ιράν λειτουργεί ευεργετικά για το Κρεμλίνο, καθώς η εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου αποφέρει στη Ρωσία επιπλέον έσοδα έως και 150 εκατομμύρια δολάρια ημερησίως. Παράλληλα, η σύγκρουση αυτή αποσπά την προσοχή και τους πόρους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ από το ουκρανικό μέτωπο, προσφέροντας στη Μόσχα τον αναγκαίο χρόνο και τον διπλωματικό χώρο να συνεχίσει τις επιχειρήσεις της χωρίς την πίεση σοβαρών διαπραγματεύσεων.
Σε βάθος χρόνου, όμως, η στρατηγική του Πούτιν φαίνεται να οδηγεί τη Ρωσία σε μια μη αναστρέψιμη παρακμή. Η βραχυπρόθεσμη οικονομική ανάσα από τα ενεργειακά κέρδη δεν μπορεί να καλύψει το γεγονός ότι ο Ρώσος πρόεδρος έχει εγκλωβίσει τη χώρα του σε έναν εξαντλητικό πόλεμο, θυσιάζοντας την επιστημονική, πολιτική και κοινωνική της εξέλιξη. Η Δύση οφείλει να αναγνωρίσει ότι πίσω από το προσωπείο του ισχυρού ηγέτη κρύβεται ο αρχιτέκτονας μιας ιστορικής οπισθοδρόμησης που δεν εμπνέει ούτε φόβο, ούτε θαυμασμό.