Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ, όπου το Ιράν έχει ουσιαστικά επιβάλει αποκλεισμό χρησιμοποιώντας drones, πυραύλους και νάρκες, αποτελεί ένα ηχηρό καμπανάκι για την παγκόσμια ασφάλεια.
Η τρέχουσα κατάσταση αποδεικνύει ότι η διακοπή της ναυσιπλοΐας σε στρατηγικά σημεία(chokepoints) έχει γίνει ευκολότερη και πιο καταστροφική από ποτέ, καθώς φθηνές τεχνολογίες επιτρέπουν ακόμη και σε μικρότερες δυνάμεις να προκαλέσουν τεράστια οικονομική ζημιά και να παρακάμψουν το διεθνές δίκαιο.
H στρατηγική της «εργαλειοποίησης» των υδάτινων οδών ενδέχεται να μεταφερθεί από τη Μέση Ανατολή στον Ινδο-Ειρηνικό, θέτοντας σε κίνδυνο τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού, ειδικά στους ημιαγωγούς και την ενέργεια.
Σημαντικά περάσματα, όπως τα Στενά της Μάλακας, τα Στενά της Ταϊβάν και τα Στενά της Λουζόν, βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο πιθανών κινήσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε οικονομική παράλυση. Η ανησυχία εντείνεται από το γεγονός ότι οι μεγάλες δυνάμεις, μεταξύ των οποίων και οι ΗΠΑ, φαίνονται πλέον λιγότερο διατεθειμένες να σεβαστούν τους κανόνες της διεθνούς ναυσιπλοΐας μπροστά στις άμεσες στρατηγικές τους επιδιώξεις.
Στην περίπτωση της Ασίας, η κατάσταση είναι ακόμη πιο περίπλοκη. Οποιαδήποτε παρεμπόδιση στα βασικά στενά αναγκάζει τη ναυτιλία να αναζητήσει δευτερεύουσες διαδρομές, όπως μέσω του αρχιπελάγους της Ινδονησίας, όπου Ουάσιγκτον και Πεκίνο «παίζουν» ήδη ένα σιωπηλό παιχνίδι γεωπολιτικής ισχύος. Η συγκέντρωση της παγκόσμιας εμπορικής κίνησης σε ελάχιστα γεωγραφικά σημεία καθιστά τον κόσμο εξαιρετικά ευάλωτο.
Για την αντιμετώπιση αυτής της αρχιπελαγικής πίεσης, οι προτάσεις περιλαμβάνουν την ενίσχυση της θαλάσσιας επιτήρησης και της ικανότητας απόκρισης σε κρίσιμα κράτη της περιοχής, καθώς και τη δημιουργία εναλλακτικών λιμενικών υποδομών σε χώρες όπως οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ και η Ινδία.
Παράλληλα, κρίνεται αναγκαία η σταδιακή απομάκρυνση της παραγωγής ημιαγωγών από την Ταϊβάν για τη μείωση της εξάρτησης από ένα μόνο γεωγραφικό σημείο και προσχώρησης των ΗΠΑ στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) για την ενίσχυση της νομιμοποίησης των διεθνών προσπαθειών.
H απουσία μιας συντονισμένης άμυνας των δικαιωμάτων διέλευσης και η αποδοχή της παραβίασης των ναυτικών κανόνων θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια αλυσίδα καταστροφικών εξελίξεων σε ολόκληρο τον Ινδο-Ειρηνικό, με συνέπειες που θα ξεπερνούσαν κατά πολύ το τοπικό πλαίσιο οποιασδήποτε σύγκρουσης.