Σε μια νέα, σκληρή φάση εσωτερικής καταστολής πέρασε το ιρανικό καθεστώς, στοχεύοντας πλέον τις οικογένειες και τις περιουσίες όσων επικρίνουν την κυβέρνηση από το εξωτερικό.
Σύμφωνα με μαρτυρίες ακτιβιστών στο Associated Press, οι αρχές χρησιμοποιούν την εμπόλεμη κατάσταση που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου ως πρόσχημα για να φιμώσουν τις φωνές της αντιπολίτευσης στην εξορία, ασκώντας ασφυκτική πίεση στους οικείους τους που παραμένουν στη χώρα.
Ομηρία συγγενών και ψυχολογικός πόλεμος
Το ρεπορτάζ καταγράφει συγκλονιστικές περιπτώσεις, όπως αυτή του Χοσεΐν Ραζάγκ, του οποίου ο αδελφός συνελήφθη στην Τεχεράνη χωρίς να έχει καμία πολιτική δράση, με μοναδικό στόχο τον εκβιασμό του ακτιβιστή που ζει στην Ευρώπη.
Παρόμοιες τακτικές καταγγέλλονται και από άλλους εξόριστους στη Γαλλία και τις ΗΠΑ, οι οποίοι είδαν μητέρες, ανίψια και φίλους να οδηγούνται σε κέντρα κράτησης του Υπουργείου Πληροφοριών.
Η Σαρέχ Σεντιγκί κατήγγειλε ότι η άρρωστη μητέρα της συνελήφθη στην Ούρμια, τονίζοντας ότι η Ισλαμική Δημοκρατία την κρατά ως «όμηρο» για να επιβάλει τη σιωπή.
Οικονομική εξόντωση και δημεύσεις
Παράλληλα με τις συλλήψεις, το δικαστικό σύστημα του Ιράν ενεργοποίησε νόμο περί κατασκοπείας —που εγκρίθηκε κατά τη διάρκεια της περσινής σύντομης σύρραξης με το Ισραήλ— για τη δήμευση περιουσιακών στοιχείων.
Περισσότερες από 200 υποθέσεις κατάσχεσης βρίσκονται σε εξέλιξη, στοχεύοντας δημόσια πρόσωπα, καλλιτέχνες όπως ο Μπορζού Αρτζμάντ, αθλητές όπως ο Σαρντάρ Αζμούν, αλλά και πανεπιστημιακούς. Οι τραπεζικοί λογαριασμοί και τα ακίνητα όσων εξέφρασαν στήριξη στις διαμαρτυρίες ή στην εξόριστη αντιπολίτευση περνούν στον έλεγχο του κράτους.
Συνθήκες «διπλής ομηρίας» για τον λαό
Η κατάσταση εντός της χώρας παραμένει εκρηκτική. Με το διαδίκτυο σε καθεστώς περιορισμών και τις δυνάμεις ασφαλείας να απειλούν με χρήση θανατηφόρας βίας, η επικοινωνία με τον έξω κόσμο είναι σχεδόν αδύνατη. Την ίδια στιγμή, οι αμερικανοϊσραηλινοί βομβαρδισμοί έχουν πλήξει κτίρια του δικαστικού συστήματος, παραλύοντας τη λειτουργία των δικαστηρίων.
Ακτιβιστές στην Ευρώπη επισημαίνουν ότι ο ιρανικός λαός αισθάνεται εγκλωβισμένος: από τη μία πλευρά αντιμετωπίζει τη βίαιη καταστολή του καθεστώτος και από την άλλη τον κίνδυνο των βομβαρδισμών, βιώνοντας μια ιδιότυπη κατάσταση ομηρίας και από τις δύο πλευρές της σύγκρουσης.