Μετά από εβδομάδες διπλωματικού αδιεξόδου, Ουάσιγκτον και Τεχεράνη φαίνεται να εγκαταλείπουν προσωρινά την επιδίωξη μιας οριστικής ειρηνευτικής λύσης, στρέφοντας την προσοχή τους σε μια περιορισμένη ενδιάμεση συμφωνία.
Το νέο αυτό πλαίσιο, που περιγράφεται ως προσωρινό μνημόνιο κατανόησης, αποσκοπεί στην άμεση παύση των εχθροπραξιών και στην αποκατάσταση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ.
Η διαδικασία εκτόνωσης αναμένεται να εξελιχθεί σε τρεις φάσεις, ξεκινώντας από την επίσημη κήρυξη λήξης της ένοπλης σύγκρουσης και συνεχίζοντας με την επίλυση της κρίσης στον Περσικό Κόλπο. Το τελικό στάδιο προβλέπει ένα διαπραγματευτικό «παράθυρο» 30 ημερών, κατά το οποίο οι δύο πλευρές θα επιχειρήσουν να χαράξουν μια ευρύτερη και μόνιμη συμφωνία.
Παρά την αισιοδοξία που εκφράζει ο Ντόναλντ Τραμπ, το έλλειμμα εμπιστοσύνης παραμένει το κυρίαρχο εμπόδιο. Η Τεχεράνη εμφανίζεται εξαιρετικά επιφυλακτική, επικαλούμενη τις αιφνιδιαστικές επιθέσεις του 2025 και τη στενή στρατιωτική συνεργασία ΗΠΑ-Ισραήλ.
Για τον λόγο αυτό, οι Ιρανοί αξιωματούχοι ζητούν πλέον ισχυρές διεθνείς εγγυήσεις, θεωρώντας ότι μια απλή εκεχειρία δεν διασφαλίζει τη σταθερότητα σε βάθος χρόνου.
Ταυτόχρονα, η «μάχη» για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ παραμένει ένα από τα δυσκολότερα σημεία τριβής. Το Ιράν χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη θαλάσσια δίοδο ως το ισχυρότερο μέσο πίεσης στην παγκόσμια ενεργειακή αγορά, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες απαντούν με ναυτικό αποκλεισμό που πλήττει καίρια την ιρανική οικονομία. Η αδυναμία εξαγωγής πετρελαίου έχει φέρει την Τεχεράνη σε δυσχερή θέση, καθιστώντας την άρση των κυρώσεων και την αποδέσμευση των παγωμένων κεφαλαίων επιτακτική ανάγκη.
Στο επίκεντρο της διαφωνίας παραμένουν επίσης το πυρηνικό και το βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν. Η Ουάσιγκτον απαιτεί την παράδοση του υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου και πολυετή αναστολή των δραστηριοτήτων, ενώ η Τεχεράνη αρνείται κατηγορηματικά να συζητήσει τον περιορισμό των πυραύλων της, θεωρώντας τους συμβατικό δικαίωμα άμυνας.
Στο περιφερειακό επίπεδο, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου εμφανίζεται απρόθυμος να συνδέσει το μέτωπο του Λιβάνου με τη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν, ενώ τα κράτη του Κόλπου ανησυχούν για τυχόν κυριαρχικά δικαιώματα που μπορεί να αποκτήσει η Τεχεράνη στην περιοχή.
Διεθνείς παίκτες όπως η Κίνα, η Ρωσία και οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις παρακολουθούν στενά, με το Πεκίνο να επιθυμεί σταθερότητα στις ροές ενέργειας και την Ευρώπη να διεκδικεί ρόλο εγγυητή στην ελεύθερη ναυσιπλοΐα και τον πυρηνικό έλεγχο.