Καθώς η σύγκρουση στον Κόλπο εισέρχεται στη δεύτερη εβδομάδα της, το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης φαίνεται να δέχεται ένα καίριο πλήγμα που αμφισβητεί την ίδια την επιβίωση του στρατιωτικού του μηχανισμού.
Με περισσότερες από 6.000 αεροπορικές επιδρομές από ΗΠΑ και Ισραήλ, ο ιρανικός εξοπλισμός καταγράφει δραματικές απώλειες, με το Πεντάγωνο να αναφέρει μείωση 80% στις εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων και 83% στα drones σε σχέση με την έναρξη του πολέμου.
Ο θρίαμβος της Τεχνητής Νοημοσύνης
Σύμφωνα με αναλυτές, ο πόλεμος αυτός αποτελεί την επιτομή της σύγχρονης πολεμικής τεχνολογίας. Η χρήση σμηνών drones, αεροσκαφών stealth και συστημάτων Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) έχει αλλάξει πλήρως τους κανόνες του παιχνιδιού. «Ο πόλεμος θα είναι πλέον ένας πόλεμος τεχνολογίας, και η τεχνολογία θα θριαμβεύσει επί της ιδεολογίας», επισημαίνει ο πολιτικός επιστήμονας Αντουάν Μπαρμπούς, υπογραμμίζοντας ότι η εξουδετέρωση της ιρανικής ηγεσίας από το πρώτο κιόλας λεπτό των επιχειρήσεων αποτέλεσε μια «εξαιρετική επιτυχία» πληροφοριών.
Τα κρίσιμα μέτωπα και ο κίνδυνος εσωτερικής κατάρρευσης
Παρά τις σοβαρές ζημιές –συμπεριλαμβανομένης της απώλειας ενός κρίσιμου συστήματος ραντάρ αξίας 300 εκατ. δολαρίων– το Ιράν δηλώνει έτοιμο για έναν πόλεμο διαρκείας έξι μηνών. Ωστόσο, το εσωτερικό μέτωπο παραμένει ρευστό, καθώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξετάζουν το ενδεχόμενο υποκίνησης εθνοτικών εξεγέρσεων (Κούρδοι, Βαλούχοι, Αζέροι), εκμεταλλευόμενοι την αποδυνάμωση των κέντρων καταστολής των Φρουρών της Επανάστασης.
Η αγωνία των αραβικών μοναρχιών
Στο διπλωματικό επίπεδο, οι γειτονικές αραβικές χώρες (Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Κατάρ κ.α.) παρακολουθούν με αγωνία τις εξελίξεις. Παρά την επιθυμία τους για μια γρήγορη εξουδετέρωση των ιρανικών απειλών, φοβούνται την ανατροπή των ισορροπιών και το «άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας», που θα μπορούσε να οδηγήσει σε χάος και εμφύλια σύρραξη.
Την ίδια ώρα, η στάση του νέου –άγνωστου ακόμη– Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν παραμένει ο «αστάθμητος παράγοντας» που θα καθορίσει αν η Τεχεράνη θα επιλέξει την οδό της αποκλιμάκωσης ή της περαιτέρω επέκτασης της σύγκρουσης, αναζητώντας ίσως «κρυφή» στήριξη από Μόσχα και Πεκίνο.