Η διαχείριση της κρίσης με το Ιράν εξελίσσεται σε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ, με τις συνεχείς αλλαγές στρατηγικής να εντείνουν τα ερωτήματα για τη συνοχή της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η πρόταση του Αμερικανού προέδρου να επιβληθούν τέλη διέλευσης στα εμπορικά πλοία που περνούν από τα Στενά του Ορμούζ, με αντάλλαγμα την προστασία τους από τις αμερικανικές δυνάμεις έναντι πιθανών ιρανικών απειλών. Ωστόσο, μέσα σε λιγότερο από ένα 24ωρο, ο Τραμπ εγκατέλειψε το σχέδιο, μετά τις έντονες αντιδράσεις αραβικών χωρών, οι οποίες εμφανίστηκαν απρόθυμες να αναλάβουν το σχετικό κόστος.
Η νέα αυτή αναδίπλωση έρχεται ενώ ο πόλεμος, που σύμφωνα με τις αρχικές εκτιμήσεις θα διαρκούσε μόλις τέσσερις έως έξι εβδομάδες, έχει ήδη ξεπεράσει τους τέσσερις μήνες, χωρίς να διαφαίνεται προοπτική άμεσης αποκλιμάκωσης.
Παράλληλα, η συμφωνία προσωρινής κατάπαυσης του πυρός που είχε επιτευχθεί τον προηγούμενο μήνα μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης έχει ουσιαστικά καταρρεύσει, ενισχύοντας την εικόνα ότι η αμερικανική πλευρά δεν διαθέτει σήμερα ούτε σαφή στρατιωτική ούτε συνεκτική διπλωματική στρατηγική για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Αναλυτές εκτιμούν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν αντίπαλο που δεν ανταποκρίνεται στη γνωστή τακτική άσκησης πίεσης και προσωπικής διαπραγμάτευσης που έχει χρησιμοποιήσει σε άλλες διεθνείς υποθέσεις. Όπως σημειώνουν, η Τεχεράνη δεν δείχνει διατεθειμένη να υποχωρήσει υπό την απειλή οικονομικών ή στρατιωτικών πιέσεων, γεγονός που περιορίζει σημαντικά τα περιθώρια ελιγμών του Λευκού Οίκου.
Παρά τις επιτυχίες που ο Τραμπ θεωρεί ότι έχει καταγράψει σε άλλα μέτωπα της εξωτερικής πολιτικής –όπως η αύξηση των αμυντικών δαπανών των συμμάχων στο ΝΑΤΟ και οι εμπορικές συμφωνίες με τρίτες χώρες– η υπόθεση του Ιράν αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη.
Η προσωρινή εκεχειρία είχε σχεδιαστεί ως ένα μεταβατικό στάδιο διάρκειας 60 ημερών, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για διαπραγματεύσεις σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Ωστόσο, η κατάρρευσή της δημιουργεί έντονες αμφιβολίες για το κατά πόσο μπορεί να επιτευχθεί μια μόνιμη συμφωνία που θα προϋπέθετε σημαντικούς συμβιβασμούς και από τις δύο πλευρές.
Την ίδια ώρα, ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανίζεται να εξετάζει εκ νέου τη στρατιωτική επιλογή, διατηρώντας τον ναυτικό αποκλεισμό στα Στενά του Ορμούζ και αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων επιθέσεων κατά στρατηγικών στόχων στο Ιράν. Παράλληλα, συνεχίζει να κάνει λόγο για πιθανή επανέναρξη των συνομιλιών, χωρίς όμως να έχει παρουσιάσει συγκεκριμένο σχέδιο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαφορετικό αποτέλεσμα από εκείνο των προηγούμενων αποτυχημένων διαπραγματεύσεων.
Σύμφωνα με αναλυτές, η Ουάσιγκτον φαίνεται να ποντάρει στην επιδείνωση της ιρανικής οικονομίας ως μοχλό πίεσης, ενώ η Τεχεράνη εκτιμά ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της, θεωρώντας πως οι εσωτερικές πολιτικές πιέσεις που αντιμετωπίζει ο Ντόναλντ Τραμπ, ιδιαίτερα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών και της ευαισθησίας των Αμερικανών ψηφοφόρων στις τιμές των καυσίμων, περιορίζουν την ικανότητά του να κλιμακώσει περαιτέρω τη σύγκρουση.