Σε κατάσταση οικονομικής και κοινωνικής ασφυξίας έχει περιέλθει το Ιράν, καθώς ο ναυτικός αποκλεισμός που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ στραγγαλίζει τη χώρα, ως μέσο πίεσης για την επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ. Η Τεχεράνη, η οποία από τις αρχές του έτους βρέθηκε αντιμέτωπη με τις μαζικότερες και πιο αιματηρές διαδηλώσεις των τελευταίων ετών λόγω της ακρίβειας, βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια ακόμη βαθύτερη κρίση, με τα περιθώρια αντοχής της να στενεύουν επικίνδυνα.
Η αμερικανική στρατηγική έχει μπλοκάρει τις εξαγωγές πετρελαίου, με αποτέλεσμα οι χώροι αποθήκευσης αργού να εξαντλούνται και να υπάρχει άμεσος κίνδυνος να σφραγιστούν πετρελαιοπηγές.
Η πίεση αυτή μετακυλίεται άμεσα στην κοινωνία: το εθνικό νόμισμα κατακρημνίζεται, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο πολίτες έχουν χάσει τη δουλειά τους και οι τιμές σε βασικά είδη διατροφής (ρύζι, κρέας, ψωμί, τυρί) έχουν διπλασιαστεί μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι η κυβέρνηση απευθύνει συνεχείς εκκλήσεις για δραστική μείωση στην κατανάλωση καυσίμων, ρεύματος και νερού, την ώρα που η χώρα εισέρχεται σε περίοδο ξηρασίας.
Ο Ιρανός πρόεδρος, Μασούντ Πεζεσκιάν, αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο ενός νέου κύματος λαϊκής οργής, δήλωσε ανοιχτά ότι «ο κύριος πόλεμος διεξάγεται στον οικονομικό τομέα».
Αναλυτές εκτιμούν ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας επαρκούν μόλις για τρεις μήνες εισαγωγών, γεγονός που δίνει στην Τεχεράνη κάθε λόγο να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, στόχος της κυβέρνησης Τραμπ είναι μια ενδιάμεση συμφωνία που θα προβλέπει την άρση του αποκλεισμού στα ιρανικά λιμάνια με αντάλλαγμα την επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ.
Ωστόσο, η εξίσωση παραμένει δύσκολη. Οι σκληροπυρηνικοί κύκλοι του Ιράν αρνούνται να εμφανιστούν ηττημένοι έναντι των ΗΠΑ και του Ισραήλ και εμφανίζονται απρόθυμοι για μεγάλες υποχωρήσεις.
Επιπλέον, παρά την εσωτερική εξαθλίωση, η Τεχεράνη διατηρεί ισχυρά διαπραγματευτικά χαρτιά, καθώς έχει αποδείξει ότι μπορεί να προκαλέσει σοβαρά πλήγματα στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας και στις περιφερειακές οικονομίες.
Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, ο οικονομικός πόνος για το Ιράν είναι οξύς, όμως το καθεστώς έχει βρει τον τρόπο να μετακυλίει μέρος αυτού του πόνου και στους αντιπάλους του, γεγονός που πιέζει και την Ουάσιγκτον για μια γρήγορη λύση.