Ο αεροπορικός πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν έφερε στο προσκήνιο μια απρόσμενη σύγκλιση συμφερόντων μεταξύ της Τεχεράνης και της Σαουδικής Αραβίας σχετικά με το μέλλον του Σουδάν. Παρά τις βαθιές γεωπολιτικές τους διαφορές, οι δύο χώρες φαίνεται να στηρίζουν τη μεταβατική εξουσία του στρατηγού Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, ο οποίος ανέλαβε μετά την ανατροπή του Ομάρ αλ-Μπασίρ.
Η προσέγγιση Ριάντ και Τεχεράνης ξεκίνησε με τη συμφωνία αποκατάστασης των διπλωματικών τους σχέσεων που υπογράφηκε στο Πεκίνο τον Μάρτιο του 2023. Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του ίδιου έτους, πραγματοποιήθηκε συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών του Ιράν και του Σουδάν στο Μπακού, ενώ τον Οκτώβριο του 2023 οι δύο χώρες ανακοίνωσαν την πλήρη αποκατάσταση των διπλωματικών τους σχέσεων.
Παρότι η συνεργασία μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν μοιάζει ασυνήθιστη, αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι οι εξελίξεις δεν είναι τυχαίες. Η τρέχουσα σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει δείξει ότι η Σαουδική Αραβία έχει βρεθεί σε μικρότερο βαθμό στο στόχαστρο των ιρανικών αντιποίνων σε σύγκριση με άλλα κράτη του Κόλπου.
Ένα σημείο πιθανής σύγκλισης των δύο πλευρών αφορά την κατάσταση στην Υεμένη. Οι Χούθι, παραδοσιακοί αντίπαλοι της Σαουδικής Αραβίας, έχουν ενισχυθεί με ιρανικά drones και πυραύλους — παρόμοια συστήματα με αυτά που φέρεται να έχουν προμηθευτεί και οι ένοπλες δυνάμεις του Σουδάν υπό τον αλ-Μπουρχάν. Τα όπλα αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο σε επιθέσεις κατά του Ισραήλ όσο και σε επιχειρήσεις που απειλούν τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα.
Η περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας αποτελεί κρίσιμο γεωστρατηγικό σημείο για τη Σαουδική Αραβία, αλλά και για το Ιράν, το οποίο επιδιώκει εδώ και χρόνια να αποκτήσει μεγαλύτερη παρουσία εκεί. Σύμφωνα με αναλυτές, η Τεχεράνη θεωρεί το Σουδάν βασικό εταίρο για την ενίσχυση της επιρροής της στη συγκεκριμένη θαλάσσια ζώνη, ιδιαίτερα λόγω της γεωγραφικής του θέσης.
Η Σαουδική Αραβία φαίνεται να έχει αποδεχθεί σε έναν βαθμό την αυξημένη ιρανική παρουσία στην περιοχή, αποκομίζοντας όμως και ορισμένα στρατηγικά οφέλη. Στο πλαίσιο της συμφωνίας του Πεκίνου, το Ριάντ εξασφάλισε —τουλάχιστον προσωρινά— ότι το Ιράν δεν θα το εμπλέξει άμεσα σε μια ευρύτερη σύγκρουση με το Ισραήλ.
Η συμφωνία αυτή συνέβαλε επίσης στη μείωση της έντασης στην Υεμένη, δίνοντας στη Σαουδική Αραβία περιθώριο να επιδιώξει αποκλιμάκωση με τους Χούθι. Παράλληλα, στην τρέχουσα κρίση, το βασίλειο φαίνεται να έχει αποφύγει τις πιο σκληρές ιρανικές επιθέσεις εναντίον ενεργειακών ή υδροδοτικών υποδομών κρατών του Κόλπου.
Σε αυτό το πλαίσιο, το Ριάντ φαίνεται να υιοθετεί μια πιο ήπια στάση απέναντι στον ρόλο του αλ-Μπουρχάν και την επιρροή ισλαμιστικών κύκλων στο Σουδάν, θεωρώντας ότι η διατήρηση της ισορροπίας με το Ιράν και η σταθερότητα στην Ερυθρά Θάλασσα έχουν μεγαλύτερη στρατηγική σημασία στην παρούσα συγκυρία.