Για χρόνια, η θεωρία της «Στιγμής του Κόλπου» υποστήριζε ότι κράτη όπως τα ΗΑΕ, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία είχαν ξεπεράσει τα παραδοσιακά αραβικά κέντρα ισχύος, χάρη στην πλήρη ενσωμάτωσή τους στην παγκόσμια οικονομία.
Ωστόσο, ο εν εξελίξει πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν αποκάλυψε ότι αυτή η εξάρτηση από τις διεθνείς ροές ενέργειας και κεφαλαίων αποτελεί πλέον την κύρια αχίλλειο πτέρνα τους.
Η στρατηγική της Τεχεράνης να πλήττει ενεργειακές υποδομές και να κλείνει μερικώς τα Στενά του Ορμούζ —απ’ όπου διέρχεται το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου— έχει μετατρέψει τον πλούτο της περιοχής σε άμεσο στόχο.
Ανθεκτικότητα υπό Πίεση
Παρά τις ζημιές δισεκατομμυρίων (εκτιμάται ότι χάθηκαν 15 δις δολάρια μόνο τις πρώτες δύο εβδομάδες) και τις φήμες για οικονομική κατάρρευση πόλεων όπως το Ντουμπάι, οι χώρες του Κόλπου επιδεικνύουν αξιοσημείωτα αντανακλαστικά.
Επισιτιστική Ασφάλεια: Παρά το κλείσιμο των θαλάσσιων οδών, οι ελλείψεις τροφίμων αποφεύχθηκαν μέσω της γρήγορης ενεργοποίησης εναλλακτικών λιμένων στο Ομάν και τη Σαουδική Αραβία και της μεταφοράς προϊόντων οδικώς.
Επιχειρηματική Σταθερότητα: Αν και πολυεθνικές αποσύρουν προσωπικό, το θεσμικό και ρυθμιστικό πλαίσιο αυτών των κρατών παραμένει προσέλκυσιμο, καθιστώντας δύσκολη την εύρεση ανταγωνιστικών εναλλακτικών στην περιοχή.
Η Εξάρτηση από την Ουάσινγκτον και το Μέλλον του Πετροδολαρίου
Η κρίση επιβεβαιώνει ότι η οικονομική ισχύς δεν υποκαθιστά τη στρατιωτική ισχύ (hard power). Οι χώρες του Κόλπου παραμένουν απόλυτα εξαρτημένες από την αμερικανική ασφάλεια και τεχνολογία, παρά τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Προέδρου Τραμπ. Ταυτόχρονα, ο πόλεμος ανακινεί συζητήσεις για την επιβίωση του συστήματος του πετροδολαρίου.
Με την Κίνα να αποτελεί πλέον τον κύριο αγοραστή ενέργειας και το Ιράν να ευνοεί συναλλαγές σε γουάν, η Deutsche Bank προειδοποιεί για πιθανές δομικές αλλαγές στο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα.
Αν και ο πόλεμος κλόνισε την εικόνα της απόλυτης σταθερότητας, το αποτέλεσμα φαίνεται να είναι η ακόμα βαθύτερη πρόσδεση των αραβικών κρατών στο άρμα των ΗΠΑ. Μπροστά στην απειλή ενός ενισχυμένου Ιράν που θα ελέγχει κατά βούληση τη ναυσιπλοΐα, η «Στιγμή του Κόλπου» φαίνεται πως μπορεί να παραταθεί μόνο μέσω της ενίσχυσης των παραδοσιακών εγγυήσεων ασφαλείας από τη Δύση.