Σε μια συνολική γεωπολιτική αναμέτρηση εντάσσει ο τουρκικός Τύπος τις ελληνοτουρκικές διαφορές, συνδέοντας την αντιπαράθεση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο με τις αναδιατάξεις των περιφερειακών ισορροπιών.
Η συζήτηση γύρω από την ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο, με φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης, όπως η Γενί Σαφάκ, να υιοθετούν ιδιαίτερα επιθετική ρητορική.
Αρθρογράφοι υπερασπίζονται ανοιχτά το τουρκικό casus belli και αμφισβητούν τα θαλάσσια δικαιώματα των ελληνικών νησιών, φτάνοντας στο σημείο να διατυπώνουν ευθείες απειλές κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας, ενώ παράλληλα η αντιπολιτευόμενη Σοζτζού προβάλλει την υπόθεση των χωρικών υδάτων ως ένα οργανωμένο σχέδιο περιορισμού της Τουρκίας με τη στήριξη ξένων δυνάμεων.
Ταυτόχρονα, τα τουρκικά μέσα προβάλλουν την πρόσφατη έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου ως κομβική στρατηγική νίκη της Άγκυρας που ανατρέπει τους ελληνικούς σχεδιασμούς.
Αναλυτές σε τηλεοπτικά δίκτυα όπως το A Haber και το TRT Haber υποστηρίζουν ότι η συμφωνία με την Τρίπολη ακυρώνει στην πράξη τις δυτικές προσπάθειες οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών στην περιοχή, προτείνοντας παράλληλα έναν εναλλακτικό ενεργειακό άξονα μεταξύ Τουρκίας, Λιβύης και Αιγύπτου.
Στο ίδιο πλαίσιο, τουρκικά δημοσιεύματα επιχειρούν να δελεάσουν το Κάιρο με υπολογισμούς για επιπλέον θαλάσσια δικαιοδοσία σε περίπτωση οριοθέτησης με την Τουρκία, αν και αναγνωρίζουν τα εμπόδια που θέτει η υφιστάμενη ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία.
Η αντιπαράθεση μεταφέρεται και στο πεδίο των υποθαλάσσιων ενεργειακών διασυνδέσεων, με εφημερίδες όπως η Αϊντινλίκ να συνδέουν τις αντικρουόμενες NAVTEX για τα ερευνητικά σκάφη με την προσπάθεια της Αθήνας να επιβάλει τις δικαιοδοσίες της.
Η Τουρκία εμμένει στην απαίτηση για προηγούμενη αδειοδότηση των ερευνών, μετατρέποντας τα έργα πόντισης καλωδίων σε νέο πεδίο αμφισβήτησης.
Παράλληλα, η στενή στρατιωτική και διπλωματική συνεργασία Ελλάδας και Ισραήλ αντιμετωπίζεται από τον τουρκικό Τύπο ως προσπάθεια ανάσχεσης της τουρκικής ισχύος, με τους σχολιαστές να προκρίνουν μια ευέλικτη διπλωματική αντεπίθεση της Άγκυρας προς τις αραβικές χώρες, την Ευρώπη και το Ιράν για την διασφάλιση των συμφερόντων της.