Washington Post: Πώς οι νίκες των Δημοκρατικών επαναφέρουν την συζήτηση για εκλογή προέδρου με βάση τη λαϊκή ψήφο

 
Washington Post: Πώς οι νίκες των Δημοκρατικών επαναφέρουν την συζήτηση για εκλογή προέδρου με βάση τη λαϊκή ψήφο

Πηγή Φωτογραφίας: ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ

Ενημερώθηκε: 13/11/26 - 23:01

Νέα ώθηση αποκτά στις ΗΠΑ η πρωτοβουλία για την ανάδειξη του προέδρου με βάση το σύνολο των ψήφων που συγκεντρώνουν οι υποψήφιοι σε εθνικό επίπεδο, αντί του σημερινού συστήματος του Εκλεκτορικού Κολεγίου. Οι πρόσφατες εκλογικές επιτυχίες των Δημοκρατικών δημιουργούν νέες προϋποθέσεις για την προώθηση του σχεδίου, το οποίο, ωστόσο, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρά πολιτικά και συνταγματικά εμπόδια, σύμφωνα με δημοσίευμα της Washington Post που αναμεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η πρωτοβουλία βασίζεται σε μια διαπολιτειακή συμφωνία, βάσει της οποίας οι συμμετέχουσες πολιτείες δεσμεύονται να αποδίδουν τις εκλεκτορικές τους ψήφους στον υποψήφιο που επικρατεί στη συνολική λαϊκή ψήφο σε ολόκληρη τη χώρα, ανεξάρτητα από το ποιος κερδίζει στην επικράτειά τους.

Για να τεθεί σε εφαρμογή, απαιτείται η συμμετοχή πολιτειών που διαθέτουν αθροιστικά τουλάχιστον 270 εκλεκτορικές ψήφους, δηλαδή τον αριθμό που χρειάζεται ένας υποψήφιος για να εκλεγεί πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι πέντε πολιτείες που μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα

Σύμφωνα με τη Washington Post, στη συμφωνία συμμετέχουν ήδη 18 πολιτείες και η Περιφέρεια της Κολούμπια, οι οποίες συγκεντρώνουν συνολικά 222 εκλεκτορικές ψήφους.

Οι πρόσφατες ενδιάμεσες εκλογές ενίσχυσαν τις προοπτικές της πρωτοβουλίας, καθώς οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν τον έλεγχο τόσο των νομοθετικών σωμάτων όσο και της κυβερνητικής εξουσίας σε πέντε επιπλέον πολιτείες: την Αριζόνα, το Μίσιγκαν, τη Νεβάδα, την Πενσιλβάνια και το Ουισκόνσιν.

Οι συγκεκριμένες πολιτείες διαθέτουν συνολικά 61 εκλεκτορικές ψήφους. Εφόσον προσχωρήσουν στη συμφωνία, το άθροισμα θα φτάσει τις 283, υπερβαίνοντας το απαιτούμενο όριο των 270.

Ωστόσο, η πολιτική επικράτηση των Δημοκρατικών δεν συνεπάγεται αυτομάτως και την έγκριση του σχεδίου, καθώς απαιτούνται συγκεκριμένες νομοθετικές αποφάσεις.

Οι εκλογές του 2000 και του 2016 στο επίκεντρο

Οι υποστηρικτές της αλλαγής επιδιώκουν να αποτρέψουν την επανάληψη εκλογικών αποτελεσμάτων στα οποία ο νικητής της προεδρίας δεν συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους σε εθνικό επίπεδο.

Αυτό συνέβη το 2000, όταν ο Τζορτζ Ου. Μπους επικράτησε του Αλ Γκορ, αλλά και το 2016, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ εξελέγη πρόεδρος παρά το γεγονός ότι η Χίλαρι Κλίντον είχε λάβει περισσότερες ψήφους πανεθνικά.

Υπέρ της πρωτοβουλίας τοποθετήθηκε ο κυβερνήτης της Πενσιλβάνια, Τζος Σαπίρο, ο οποίος συγκαταλέγεται στα πρόσωπα που εξετάζονται ως πιθανοί υποψήφιοι για την προεδρία το 2028.

Μιλώντας στο podcast «Pod Save America», υπογράμμισε ότι «το σημαντικότερο είναι να ακούγεται και να γίνεται σεβαστή η βούληση του λαού».

Μια ενδεχόμενη αλλαγή θα επηρέαζε και τον τρόπο διεξαγωγής των προεδρικών εκστρατειών. Αντί οι υποψήφιοι να επικεντρώνονται κυρίως σε λίγες αμφίρροπες πολιτείες, θα είχαν μεγαλύτερο κίνητρο να αναζητούν ψήφους σε ολόκληρη την αμερικανική επικράτεια.

Οι επικριτές του σχεδίου, από την άλλη πλευρά, εκτιμούν ότι μια τέτοια εξέλιξη θα περιόριζε την πολιτική βαρύτητα των μικρότερων πολιτειών, καθώς οι προεδρικοί υποψήφιοι θα έδιναν μεγαλύτερη έμφαση σε πολυπληθείς πολιτείες όπως η Καλιφόρνια, το Τέξας και η Φλόριντα.

Συνταγματικά εμπόδια και απειλές δικαστικών προσφυγών

Πέρα από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, η πρωτοβουλία αντιμετωπίζει και σημαντικές νομικές αμφισβητήσεις.

Οι αντίπαλοί της υποστηρίζουν ότι μια τόσο ουσιαστική μεταβολή στον τρόπο εκλογής του προέδρου απαιτεί συνταγματική αναθεώρηση και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αποκλειστικά μέσω συμφωνίας μεταξύ πολιτειών.

Ο Ντάνιελ Λένινγκτον, αντιπρόεδρος του συντηρητικού Wisconsin Institute for Law and Liberty, δήλωσε στη Washington Post ότι οι πολέμιοι του σχεδίου είναι έτοιμοι να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη.

Κεντρικό ζήτημα αποτελεί το κατά πόσον απαιτείται έγκριση του Κογκρέσου για την ενεργοποίηση της διαπολιτειακής συμφωνίας. Ορισμένοι υποστηρικτές θεωρούν ότι δεν είναι νομικά απαραίτητη, αν και δηλώνουν διατεθειμένοι να την επιδιώξουν. Ανοιχτό παραμένει επίσης το ερώτημα εάν ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα μπορούσε να ασκήσει βέτο.

Ο καθηγητής Νομικής του Πανεπιστημίου Notre Dame, Ντέρεκ Μίλερ, επισημαίνει ότι ενδέχεται να προκύψουν πρόσθετες δικαστικές διαμάχες εξαιτίας των διαφορετικών εκλογικών κανόνων που ισχύουν από πολιτεία σε πολιτεία.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι προϋποθέσεις ταυτοποίησης των ψηφοφόρων, οι διαδικασίες επιστολικής και πρόωρης ψηφοφορίας, καθώς και οι κανόνες που αφορούν τον τόπο κατοικίας.

Κατά την εκτίμησή του, οι σχετικές διαφορές θα μπορούσαν να φτάσουν τόσο στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ όσο και στα ανώτατα δικαστήρια επιμέρους πολιτειών.

Διαφωνίες ακόμη και στο εσωτερικό των Δημοκρατικών

Παρά τη νέα δυναμική που δημιουργούν τα εκλογικά αποτελέσματα, η υποστήριξη της πρωτοβουλίας δεν είναι καθολική ούτε μεταξύ των Δημοκρατικών.

Ο εκλεγμένος κυβερνήτης του Ουισκόνσιν, Ντέιβιντ Κρόουλι, έχει ταχθεί υπέρ της εγκατάλειψης του σημερινού συστήματος του Εκλεκτορικού Κολεγίου.

Αντίθετα, ο εκλεγμένος κυβερνήτης της Νεβάδα, Άαρον Φορντ, δεν έχει δεσμευθεί ότι θα εγκρίνει τη συμφωνία, ενώ η κυβερνήτης της Αριζόνα, Κέιτι Χομπς, έχει αποφύγει να αποσαφηνίσει τη στάση της.

Η Washington Post υπενθυμίζει ότι το 2019 αντίστοιχη νομοθετική πρωτοβουλία στη Νεβάδα είχε απορριφθεί με βέτο του τότε Δημοκρατικού κυβερνήτη, Στιβ Σίσολοκ, ο οποίος είχε εκφράσει ανησυχίες ότι η αλλαγή θα αποδυνάμωνε την επιρροή των μικρότερων πολιτειών.

Έτσι, παρά τις νέες πολιτικές ισορροπίες, η προσπάθεια αλλαγής του τρόπου ανάδειξης του Αμερικανού προέδρου παραμένει αντιμέτωπη με νομοθετικές δυσκολίες, εσωκομματικές διαφωνίες και πιθανές δικαστικές προσφυγές.

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWS ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ