Η τουρκική στρατηγική στον Λίβανο: Διπλωματική διείσδυση, περιφερειακές ισορροπίες και η «σκιά» του Ισραήλ

 
τουρκια και λιβανος

Ενημερώθηκε: 16/11/26 - 20:51

Η αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας στον Λίβανο, σε συνδυασμό με τις ραγδαίες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή (ιδίως μετά τις εξελίξεις στη Συρία), αποτελεί αντικείμενο εκτεταμένων αναλύσεων σε διεθνή μέσα και δεξαμενές σκέψης (όπως το Middle East Eye, το Middle East Institute ). Τα βασικά μοτίβα αυτής της τουρκικής πολιτικής σκιαγραφούνται γύρω από τους εξής άξονες:

Η δημιουργία ενός περιφερειακού «διαδρόμου» (Ιράκ - Συρία - Λίβανος)

Η πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία και η εγκαθίδρυση μιας φιλικής προς την Άγκυρα κυβέρνησης στη Δαμασκό έδωσαν στην Τουρκία τη δυνατότητα να δημιουργήσει έναν συνεχή πολιτικό, οικονομικό και στρατηγικό διάδρομο.

Σύμφωνα με αναλυτές, η Τουρκία αντιμετωπίζει πλέον τον Λίβανο όχι ως μια απομονωμένη κρίση, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου Λεβάντε.

Η σταθερότητα στη βόρεια Συρία και στον Λίβανο θεωρείται από την Άγκυρα κρίσιμη για την αποτροπή κινδύνων ασφαλείας και την ενίσχυση της περιφερειακής της επιρροής, λειτουργώντας παράλληλα ως αντίβαρο στην ιρανική και την ισραηλινή παρουσία.

Ήπια ισχύς και διεύρυνση των συμμαχιών (Το παράδειγμα του Μπιλάλ Ερντογάν)

Πέρα από τις επίσημες διακρατικές επαφές —όπως η ιστορική επίσκεψη του Λιβανέζου Προέδρου Τζόζεφ Αούν στην Άγκυρα— η Τουρκία αξιοποιεί την «ήπια ισχύ» μέσω πολιτιστικών και θρησκευτικών δεσμών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη τριήμερη επίσκεψη του Μπιλάλ Ερντογάν (γιου του Τούρκου προέδρου) στον Λίβανο.

Αν και η επίσκεψη παρουσιάστηκε επισήμως ως πολιτιστικού και κοινωνικού χαρακτήρα (με τη συμμετοχή του Ινστιτούτου Yunus Emre), οι επαφές του επεκτάθηκαν πολύ πέρα από τα παραδοσιακά προπύργια της τουρκικής επιρροής στη σουνιτική κοινότητα (όπως η Τρίπολη και ο Ακάρ).

Ο Μπιλάλ Ερντογάν συναντήθηκε με κορυφαίους πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες από όλο το πολιτικό φάσμα του Λιβάνου, συμπεριλαμβανομένων του Προέδρου της Βουλής Ναμπίχ Μπερί (ηγέτη του σιιτικού κινήματος Amal) και του Δρούζου ηγέτη Ουάλιντ Τζούμπλατ, στέλνοντας μήνυμα πολυσυλλεκτικής παρουσίας.

Στρατιωτική συνεργασία και το ζήτημα της ασφάλειας

 Η Άγκυρα επιδιώκει ενεργό ρόλο στην αρχιτεκτονική ασφάλειας του Λιβάνου, προσφέροντας τεχνική και οικονομική βοήθεια στις λιβανικές ένοπλες δυνάμεις (με πρόσφατες νομοθετικές ρυθμίσεις για στρατιωτική χρηματοδότηση).

Παράλληλα, η Τουρκία φέρεται να διεκδικεί ρόλο σε πιθανές μελλοντικές πολυεθνικές ειρηνευτικές αποστολές στον νότιο Λίβανο (για την επόμενη μέρα της θητείας της UNIFIL), προοπτική ωστόσο που αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη ή και αντίθεση από το Ισραήλ.

Επιπλέον, η τουρκική διπλωματία υποστηρίζει σταθερά ότι οποιαδήποτε συζήτηση για τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη όσο συνεχίζεται η ισραηλινή κατοχή και επέκταση στα λιβανικά εδάφη.

Γεωοικονομικά συμφέροντα και ο ανταγωνισμός στην Ανατολική Μεσόγειο

Η αυξημένη τουρκική κινητικότητα στον Λίβανο συνδέεται στενά και με τον ευρύτερο ανταγωνισμό στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα απέναντι σε άξονες συνεργασίας που αποκλείουν την Άγκυρα (όπως οι συμμαχίες Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας).

Ενισχύοντας τα ερείσματά της στη Βηρυτό και τη Δαμασκό, η Τουρκία επιχειρεί να διασφαλίσει ότι δεν θα παραμεριστεί από τις ενεργειακές και γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή, επαναπροσδιορίζοντας τον εαυτό της ως έναν από τους βασικούς «αρχιτέκτονες» του νέου περιφερειακού status quo.

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWS ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ