Σε μια απόφαση-σταθμό για τα εργασιακά δικαιώματα στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, ο Άρειος Πάγος (απόφαση 83/2026) έκρινε αμετάκλητα ότι η συνταξιοδότηση ενός εργαζομένου δεν μπορεί να αποτελεί αιτία απόλυσης, ούτε να οδηγεί σε αυθαίρετη μισθολογική υποβάθμισή του.
Η δικαστική αυτή εξέλιξη δικαιώνει απολυθέντες εργαζόμενους της ΔΕΥΑ Βόλου και βάζει «φρένο» σε μια πρακτική που ταλαιπώρησε χιλιάδες μισθωτούς, οι οποίοι κινδύνευαν με επιστροφή τεράστιων ποσών προς το Δημόσιο.
Τα κύρια σημεία της απόφασης:
Κατάργηση «ρήτρας μονιμότητας»: Το Ανώτατο Δικαστήριο ξεκαθάρισε ότι εσωτερικοί κανονισμοί που προέβλεπαν την αυτόματη λύση της σύμβασης λόγω συνταξιοδότησης είναι ανενεργοί, καθώς οι «ρήτρες μονιμότητας» έχουν καταργηθεί από το 2012.
Απαγόρευση μισθολογικής «τιμωρίας»: Η αυτόματη επανακατάταξη ενός συνταξιούχου-εργαζόμενου στο πρώτο (κατώτερο) μισθολογικό κλιμάκιο κρίθηκε παράνομη. Το Δικαστήριο τόνισε ότι δεν υφίσταται «αντίστροφη μισθολογική εξέλιξη» στον νόμο και ότι η μετακίνηση σε χαμηλότερες αποδοχές συνιστά «μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας».
Οριστικό τέλος στους καταλογισμούς: Η απόφαση έρχεται να καλύψει το κενό που είχε αφήσει η περιορισμένη αναδρομική ισχύς του νόμου 5114/2024, προστατεύοντας τους εργαζόμενους από τον καταλογισμό υπέρογκων ποσών, ανεξάρτητα από τον χρόνο γέννησης της διαφοράς.
Το «αγκάθι» της αναδρομικότητας
Παρά την καθαρή θέση του Αρείου Πάγου, οι νομικοί παραστάτες των εργαζομένων, Σπύρος Μπαλατσούκας και Δημήτρης Βαλαβάνης, επεσήμαναν ότι το Δημόσιο οφείλει πλέον να προχωρήσει σε μια συνολική ρύθμιση για να αρθεί η αδικία της «περιορισμένης αναδρομικότητας». Αν και οι δικαστικές αποφάσεις έχουν κρίνει αντισυνταμοσύνη σε παρόμοιους περιορισμούς, η διοικητική απραξία συνεχίζει να κρατά σε ομηρία υπαλλήλους που απειλούνται με αναζήτηση αναδρομικών χρηματικών ποσών.
Η απόφαση αυτή θεωρείται «πρωτότυπη» καθώς επιλύει το νομικό ζήτημα σε ανώτατο επίπεδο, ενισχύοντας το αίσθημα ασφάλειας δικαίου και προστατεύοντας το δικαίωμα της απασχόλησης για τους συνταξιούχους που επιλέγουν –ή αναγκάζονται– να παραμείνουν ενεργοί στην αγορά εργασίας.