Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίσιμη καμπή στη διαδικασία διεύρυνσής της, καθώς εξετάζει ένα νέο μοντέλο που θα επιτρέπει την ταχεία ένταξη χωρών χωρίς να αποκτούν άμεσα πλήρη δικαιώματα ψήφου. Η πρόταση, που προκαλεί έντονες αντιδράσεις, στοχεύει στην αντιμετώπιση των καθυστερήσεων που προκαλούν τα βέτο κρατών-μελών όπως η Ουγγαρία και η Σλοβακία, ενώ ταυτόχρονα θα ενισχύσει την αποτελεσματικότητα στη λήψη αποφάσεων.
Το σχέδιο προβλέπει μεταβατικές περιόδους για νέες χώρες, όπου η πολιτική συμμετοχή προηγείται της πλήρους ένταξης. Υποψήφιες χώρες όπως η Αλβανία και η Γεωργία εμφανίζονται θετικές σε ένα τέτοιο μοντέλο, θεωρώντας ότι η πρόσβαση στα προγράμματα της ΕΕ υπερτερεί της άμεσης ισοτιμίας. Η Ουκρανία θα μπορούσε να ενταχθεί γρήγορα, ακόμα και έως το 2027, χωρίς πλήρη δικαιώματα, ως μέρος ειρηνευτικού σχεδίου υπό αμερικανική αιγίδα, ενώ η πλήρης συμμετοχή θα εξαρτηθεί από τις μεταρρυθμίσεις που θα εφαρμόσει.
Ωστόσο, το σχέδιο προκαλεί ανησυχία σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με διπλωμάτες να το χαρακτηρίζουν ενδεχομένως «παγίδα Πούτιν και Τραμπ», καθώς ένα σύστημα δύο ταχυτήτων θα μπορούσε να υπονομεύσει τη συνοχή και την αξιοπιστία της Ένωσης. Η υλοποίησή του απαιτεί ομοφωνία και επικύρωση από τα 27 εθνικά κοινοβούλια, ενώ οι περιορισμοί που συζητούνται είναι εκτενέστεροι από ό,τι σε προηγούμενες διευρύνσεις. Η ΕΕ βρίσκεται έτσι αντιμέτωπη με γεωπολιτικές και θεσμικές προκλήσεις που θα καθορίσουν τη μελλοντική πορεία της διεύρυνσης.