Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) δεν αποτελεί απλώς ένα τμήμα των ενόπλων δυνάμεων του Ιράν, αλλά τον κεντρικό ιδεολογικό και στρατιωτικό πυλώνα που συντηρεί το θεοκρατικό καθεστώς από το 1979. Με δύναμη που αγγίζει τα 190.000 στελέχη και απευθείας αναφορά στον Ανώτατο Ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, το IRGC λειτουργεί ως ένα «κράτος εν κράτει», ελέγχοντας από τις παραδοσιακές στρατιωτικές μονάδες μέχρι τη θρησκευτική πολιτοφυλακή Basij.
Η επιρροή του, ωστόσο, εκτείνεται πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν, καθώς μέσω της επίλεκτης Δύναμης Quds έχει οικοδομήσει ένα ευρύ δίκτυο «πληρεξουσίων» (proxies) στη Μέση Ανατολή, χρηματοδοτώντας και καθοδηγώντας οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ, η Χαμάς και οι Χούθι.
Η διεθνής κοινότητα έχει κλιμακώσει θεαματικά τη στάση της απέναντι στο Σώμα, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να πραγματοποιεί μια ιστορική στροφή στις 29 Ιανουαρίου 2026. Η επίσημη ένταξη του IRGC στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων από την ΕΕ ακολουθεί το προηγούμενο των ΗΠΑ (2019), του Καναδά και της Αργεντινής, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα κατά της κρατικής τρομοκρατίας. Η Ύπατη Εκπρόσωπος Κάγια Κάλας υπογράμμισε ότι η απόφαση αυτή δεν είναι μόνο συμβολική, καθώς επιτρέπει το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και την ενεργοποίηση της Europol για τη δίωξη στελεχών του Σώματος στην Ευρώπη. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η Ουκρανία, με τον πρόεδρο Ζελένσκι να συνδέει την τρομοκρατική δράση του IRGC με τη στρατιωτική υποστήριξη που παρέχει η Τεχεράνη στη ρωσική εισβολή.
Η πίεση προς το IRGC εδράζεται και στον σκοτεινό του ρόλο στην εσωτερική καταστολή των Ιρανών πολιτών. Η δράση της πολιτοφυλακής Basij έχει συνδεθεί με τη βίαιη κατάπνιξη των διαδηλώσεων των τελευταίων ετών, αφήνοντας πίσω της χιλιάδες νεκρούς και προκαλώντας την οργή των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παράλληλα, η ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων και οι κυβερνοεπιθέσεις που αποδίδονται στο Σώμα έχουν καταστήσει το IRGC την υπ’ αριθμόν ένα στρατηγική απειλή για το Ισραήλ και τα δυτικά συμφέροντα στην περιοχή.
Ο καθολικός χαρακτηρισμός του IRGC ως τρομοκρατικής οργάνωσης από τη Δύση και τους περιφερειακούς του αντιπάλους, όπως η Σαουδική Αραβία, σηματοδοτεί μια νέα φάση απομόνωσης για το ιρανικό καθεστώς. Η εξέλιξη αυτή περιορίζει δραστικά την οικονομική και επιχειρησιακή ικανότητα των Φρουρών να εξάγουν την επανάσταση, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει μια ηθική και πολιτική δικαίωση στους Ιρανούς πολίτες που αγωνίζονται για αλλαγή στο εσωτερικό της χώρας.