Η Τουρκία επιχειρεί να πλασαριστεί ως ο «αναγκαίος μεσολαβητής», όμως πίσω από τις διακηρύξεις του Ερντογάν περί «παραβίασης του διεθνούς δικαίου» κρύβεται ένας ωμός πραγματισμός.
Ενώ η Άγκυρα καταδικάζει στα λόγια τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ, την ίδια στιγμή τρίβει τα χέρια της για την αποδυνάμωση του ιστορικού της αντιπάλου, της Τεχεράνης, ελπίζοντας να καλύψει το κενό ισχύος στη Μέση Ανατολή.
Ο υπαρξιακός τρόμος του «Κουρδιστάν»
Ο μεγαλύτερος εφιάλτης του Ερντογάν δεν είναι η μοίρα των Ιρανών, αλλά η πιθανότητα ο πόλεμος να λειτουργήσει ως καταλύτης για την κουρδική ανεξαρτησία.
Η «Κερκόπορτα» του Ιράν: Η Τουρκία τρέμει ότι η διοίκηση Τραμπ θα χρησιμοποιήσει τους Κούρδους μαχητές ως «εργολάβους» στο έδαφος (boots on the ground), δημιουργώντας μια αυτόνομη κουρδική οντότητα στα σύνορά της, ανάλογη με εκείνη της Συρίας.
Η απειλή του PJAK: Ο φόβος μήπως το ιρανικό παρακλάδι του PKK αποκτήσει αμερικανικά όπλα παραλύει την τουρκική ηγεσία, η οποία βλέπει το φάντασμα της διαμελισμένης Τουρκίας να επιστρέφει.
Οικονομία σε ελεύθερη πτώση και ενεργειακός εκβιασμός
Η τουρκική «ουδετερότητα» είναι στην πραγματικότητα μια ανάγκη επιβίωσης. Με έναν πληθωρισμό που καλπάζει στο 31%, η Άγκυρα δεν αντέχει ούτε τη διακοπή του ιρανικού αερίου (που καλύπτει το 15% των αναγκών της), ούτε ένα νέο κύμα εκατομμυρίων προσφύγων που θα τίναζε την κοινωνική συνοχή στον αέρα. Η άρνηση χρήσης του Ιντσιρλίκ δεν είναι πράξη φιλίας προς το Ιράν, αλλά ένστικτο αυτοπροστασίας από τα ιρανικά αντίποινα.
Η «επιτήδεια» διπλωματία και ο επεκτατισμός
Ο Ερντογάν προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει το χάος, υιοθετώντας μια στρατηγική «στρατηγικής αμφισημίας»:
Συναλλακτική λογική: Εκμεταλλεύεται τη νοοτροπία Τραμπ για να κερδίσει ανταλλάγματα, παρουσιάζοντας την Τουρκία ως τη μόνη δύναμη που μπορεί να συνομιλεί με όλους.
Παντουρκικά σχέδια: Μέσω του «Διαδρόμου Τραμπ» στον Καύκασο, η Άγκυρα στήνει μια ενεργειακή σφήνα μεταξύ Ρωσίας και Ιράν, εργαλειοποιώντας την αζερική μειονότητα στο Ιράν για να επεκτείνει την επιρροή της έως την Κεντρική Ασία.
Εν τέλει, η Τουρκία παίζει ένα επικίνδυνο παιχνίδι: επιδιώκει να αναδειχθεί σε περιφερειακό ηγεμόνα πατώντας στις στάχτες του Ιράν, ενώ ταυτόχρονα αγωνιά μήπως η ίδια φωτιά κάψει τη δική της εθνική ενότητα.