Ενώ το Ιράν εξαπέλυσε μπαράζ επιθέσεων κατά αμερικανικών και δυτικών στόχων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και την Κύπρο, η Τουρκία παρέμεινε το μοναδικό κράτος της περιοχής που βγήκε αλώβητο από τα ιρανικά πλήγματα.
Το γεγονός αυτό προκαλεί έντονο διεθνή προβληματισμό, καθώς η Τουρκία φιλοξενεί μερικές από τις πλέον κρίσιμες υποδομές του ΝΑΤΟ, όπως η αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ και το στρατηγικό ραντάρ στο Κιουρετζίκ, το οποίο παρέχει δεδομένα αντιπυραυλικής προστασίας που αξιοποιεί ακόμα και το Ισραήλ.
Η εξαίρεση της Τουρκίας από το ιρανικό στόχαστρο φαίνεται να εδράζεται σε έναν συνδυασμό αποτροπής και παρασκηνιακής διπλωματίας. Από τη μία πλευρά, η ιδιότητα της Τουρκίας ως μέλους του ΝΑΤΟ λειτουργεί ως ισχυρό φρένο, καθώς μια επίθεση στο έδαφός της θα μπορούσε να ενεργοποιήσει το Άρθρο 5 περί συλλογικής άμυνας, εμπλέκοντας άμεσα και τα 32 κράτη της Συμμαχίας σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο με την Τεχεράνη.
Από την άλλη πλευρά, η στάση της Άγκυρας το τελευταίο διάστημα δείχνει μια σαφή προσέγγιση προς τις θέσεις του Ιράν. Η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών (MIT) φέρεται να έχει συνεργαστεί με τους Φρουρούς της Επανάστασης για την αναχαίτιση Κούρδων μαχητών, ενώ ο πρόεδρος Ερντογάν υιοθέτησε το αφήγημα της Τεχεράνης περί «ξένης υποκίνησης» των εγχώριων διαδηλώσεων.
Μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών επιθέσεων, η Τουρκία καταδίκασε τις επιχειρήσεις, εξέφρασε συλλυπητήρια για τον θάνατο του Χαμενεΐ και απαγόρευσε ρητά τη χρήση του χώρου της για πλήγματα κατά του Ιράν, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να συλλάβει δημοσιογράφους κοντά στο Ιντσιρλίκ για λόγους εθνικής ασφαλείας.
Στο βάθος αυτής της «λεπτής ισορροπίας» κρύβονται οι πάγιοι φόβοι της Άγκυρας: μια ενδεχόμενη πτώση του ιρανικού καθεστώτος θα προκαλούσε ένα ανεξέλεγκτο προσφυγικό κύμα στα τουρκικά σύνορα και, κυρίως, θα ενίσχυε τις κουρδικές αυτονομιστικές τάσεις που η Τουρκία θεωρεί υπαρξιακή απειλή.
Έτσι, η Άγκυρα επιλέγει να παραμένει τυπικά στο δυτικό στρατόπεδο, ενώ στην πράξη λειτουργεί ως ο «ασφαλής γείτονας» της Τεχεράνης, διασφαλίζοντας την εδαφική της ακεραιότητα μέσω μιας επιδέξιας γεωπολιτικής αμφισημίας.