Η ιστορική εκλογική ήττα του Βίκτορ Όρμπαν και η άνοδος του Πέτερ Μάγιαρ στην πρωθυπουργία της Ουγγαρίας προκαλούν ένα μείγμα αισιοδοξίας και επιφυλακτικότητας στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με ανάλυση του Guardian, αν και το τέλος της εποχής Όρμπαν —ενός ηγέτη που συχνά ταυτίστηκε με τις θέσεις του Κρεμλίνου— προκαλεί εμφανή ανακούφιση στις Βρυξέλλες, ο νέος πρωθυπουργός δεν αναμένεται να είναι ένας «εύκολος» εταίρος.
Παρά τη δέσμευσή του για μια πιο «κανονική» ευρωπαϊκή πορεία, οι πρώτες του τοποθετήσεις δείχνουν ότι η Βουδαπέστη θα συνεχίσει να προτάσσει τα εθνικά της συμφέροντα, προκαλώντας ενδεχομένως νέους πονοκεφάλους στη Γηραιά Ήπειρο.
Το πλέον επείγον ζήτημα για την ΕΕ παραμένει η στήριξη προς την Ουκρανία. Ο Μάγιαρ εμφανίζεται πρόθυμος να ξεμπλοκάρει το κρίσιμο δάνειο των 90 δισ. ευρώ, υπό τον όρο όμως της μη συμμετοχής της χώρας του, ενώ η επιφυλακτική του στάση απέναντι στην ένταξη του Κιέβου στην ΕΕ και στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας προκαλεί ήδη τριγμούς στις σχέσεις με την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής.
Η ρητορική του περί «οικονομικού κόστους» και η απροθυμία του για ταχεία ενεργειακή απεξάρτηση από τη Μόσχα πριν από το 2035, θέτουν το πλαίσιο μιας δύσκολης διαπραγμάτευσης με την Κομισιόν, η οποία στοχεύει σε πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς.
Παρά τις σκιές αυτές, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν χαιρέτισε το αποτέλεσμα, παραλληλίζοντάς το με τις εξεγέρσεις του 1956 και του 1989, υπογραμμίζοντας τη βούληση για άμεση συνεργασία.
Προτεραιότητα για τη νέα ουγγρική κυβέρνηση αποτελεί η αποδέσμευση των 17 δισ. ευρώ από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, τα οποία παραμένουν «παγωμένα» λόγω ζητημάτων κράτους δικαίου και διαφθοράς. Η επιστροφή της Ουγγαρίας στις ευρωπαϊκές αξίες θεωρείται πλέον επιτακτική, ειδικά από τη νέα γενιά (GenZ) που στήριξε μαζικά τον Μάγιαρ, διεκδικώντας ένα μέλλον με ίσες ευκαιρίες και πλήρη συμμετοχή στα ευρωπαϊκά προγράμματα.