Μια εικόνα έντονης συναισθηματικής φόρτισης, στρατιωτικού ρίσκου και απρόβλεπτων διπλωματικών ελιγμών συνθέτει το σκηνικό στη Δυτική Πτέρυγα του Λευκού Οίκου, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ έρχεται αντιμέτωπος με την πρώτη μεγάλη στρατιωτική σύγκρουση της δεύτερης θητείας του.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της Wall Street Journal, ο Αμερικανός πρόεδρος βιώνει την κρίση με το Ιράν υπό τη σκιά της ιστορικής αποτυχίας του Τζίμι Κάρτερ το 1979, φοβούμενος ότι μια κακή έκβαση στο θέμα των ομήρων ή των αιχμαλώτων θα μπορούσε να αποβεί πολιτικά μοιραία.
Δράμα, απρόβλεπτη ρητορική και «Αλλάχ»
Ο Τραμπ, ένας ηγέτης που αντλεί ενέργεια από το δράμα, ακολουθεί μια ανορθόδοξη προσέγγιση. Μετά την κατάρριψη αμερικανικού μαχητικού, ο πρόεδρος εναλλάσσεται μεταξύ επιθετικών απειλών —φτάνοντας στο σημείο να προειδοποιήσει για καταστροφή του ιρανικού πολιτισμού— και στιγμών αυτοσυγκράτησης. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η επιλογή του να χρησιμοποιήσει ισλαμική προσευχή σε ανάρτησή του, μια κίνηση που ο ίδιος εξήγησε στους συνεργάτες του ως προσπάθεια να φανεί «απρόβλεπτος και προσβλητικός», πιστεύοντας ότι αυτή είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει η Τεχεράνη.
Η «αχίλλειος πτέρνα» και οι εσωτερικές αντιφάσεις
Παρά τη σκληρή δημόσια εικόνα, στο παρασκήνιο ο Τραμπ εμφανίζεται θορυβημένος από το ενδεχόμενο μεγάλων στρατιωτικών απωλειών. Αρνήθηκε να διατάξει την κατάληψη της στρατηγικής νήσου Χαργκ, φοβούμενος ότι οι Αμερικανοί στρατιώτες θα γίνονταν «εύκολοι στόχοι». Την ίδια στιγμή, η προσοχή του φαίνεται να διασπάται: ενώ ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τα τελεσίγραφά του, ο ίδιος αφιερώνει ώρες σχεδιάζοντας τη νέα αίθουσα χορού του Λευκού Οίκου ή συζητώντας για τη συγκέντρωση χρημάτων ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.
Διπλωματικό αδιέξοδο και απομόνωση
Η επιχείρηση, που αρχικά υπολογιζόταν να διαρκέσει μόλις έξι εβδομάδες, τείνει να εξελιχθεί σε βάλτο. Η οργή του προέδρου στρέφεται πλέον και κατά των Ευρωπαίων συμμάχων, οι οποίοι αρνούνται να συνδράμουν στρατιωτικά, αναγκάζοντας την Ουάσινγκτον να αναζητήσει μεσολαβητές στο Πακιστάν. Με τις τιμές των καυσίμων να καλπάζουν και το Στενό του Ορμούζ να παραμένει ευάλωτο, ο Τραμπ ποντάρει τα πάντα σε μια «μεγάλη συμφωνία» που θα τερματίσει τη σύγκρουση, την οποία ο ίδιος πυροδότησε με την εκτέλεση της ιρανικής ηγεσίας.
Η ψυχολογία του ηγέτη
Η κριτική εντός των ΗΠΑ εντείνεται, με αναλυτές να επισημαίνουν ότι οι στρατιωτικές επιτυχίες δεν μεταφράζονται σε πολιτική νίκη λόγω έλλειψης σχεδιασμού. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Τραμπ φέρεται να αστειεύτηκε ακόμη και με την ιδέα να απονείμει στον εαυτό του το Μετάλλιο της Τιμής, ανακαλώντας μια τρομακτική προσγείωση στο Ιράκ από την πρώτη του θητεία. Προς το παρόν, η «εύθραυστη εκεχειρία» που ανακοίνωσε προσφέρει μια προσωρινή ανάσα, όμως ο παρορμητισμός του παραμένει ο αστάθμητος παράγοντας που κρατά τη διεθνή κοινότητα σε μόνιμο συναγερμό.